Standaard voor betalen

Het aantal wifi-hotspots groeit snel, naar enkele miljoenen wereldwijd in 2006. Ze meten 100 à 200 meter in doorsnee. Probleem is de wildgroei aan betalingswijzen: via een bon bij een balie, per creditcard, of, na een sms uitwisseling, via de maandafrekening van je mobiele provider. De toekomst lijkt aan, schrik niet, het Extensible Authentication Protocol – Subscriber Identity Module (eap sim)/Authentication and Key Agreement (aka).

Eap sim is een identificatieprotocol gebaseerd op gsm/gprs, eap aka op umts. In een hotspot maakt je mobiele apparaat of laptop zich met de codes van je (u)sim-kaart bekend aan een Remote Authentication Dial Up Server (Radius) op het internet, die weer is verbonden met het mobiele netwerk. Volgens Stefan Lodeweyckx van Option is de huidige veelheid aan Radius servers een probleem. ,,Eigenlijk zou er één moeten zijn voor de hele wereld. Pas dan zijn alle hotspots echt deel van de mobiele netwerken. En het zou kunnen dat Radius toch te veel beperkingen heeft en een ander type authenticatieserver, Diameter, de voorkeur verdient. Maar die integratie komt er, op welke manier dan ook.'' Grote exploitanten van hotspots hebben hun eigen Radius server, maar ook ontstaan financiële clearing houses voor wifi-hotspots. Zo bedient Syniverse met vier proxy Radius servers bijna 70 procent van alle wifi-hotspots in Amerika, al behoren die aan veel uitbaters. De Nederlander Eugène Bergen Henegouwen, directeur van Syniverse Europa, wijst op een paar nevenvoordelen van clearing houses: ,,De routing wordt eenvoudiger, het is veiliger dankzij een kleiner aantal firewall-poorten, en hotspot operators krijgen goed inzicht in het gebruik van hun infrastructuur.''