Hiphop met gevarieerd palet

De hiphop-band Automato speelt 16 april in Rotterdam.

De NewYorkse groep Automato mengt hiphop met `echte' instrumenten, een `indierock'-gevoel en een 'postpunk'-mentaliteit. Onder het toeziend oog van het hippe productieteam The DFA smeedde de band die verschillende invalshoeken mooi aan elkaar op het titelloze debuutalbum.

Het geluid van Automato past in de huidige golf van New Yorkse bands zoals Radio 4, LCD Sound System en The Rapture, die ieder op hun eigen manier met het hoekige, percussieve `postpunk'-geluid van ruim twintig jaar geleden op de loop zijn gegaan. Dat is ook te danken aan de messcherpe productie van het duo The DFA ofwel James Murphy en Tim Goldsworthy, vorige week nog in Nederland met hun eigen band LCD Sound System. ,,Het is niet gemakkelijk om een producer te vinden die goed instrumenten kan opnemen en ook het hiphop-gevoel kan weergeven'', zegt rapper Jesse Levine. ,,Dat is precies de kracht van The DFA. Wij namen de instrumentale partijen op in pakweg anderhalve week en gingen vervolgens met dat materiaal aan de slag: dingen toevoegen, weghalen, compleet verknippen. In dat proces waren Tim en James heel belangrijk.''

Gitarist Ben Fries: ,,Ze hebben een slimme manier om met loops, eindeloos herhaalde fragmenten, te werken. Het nummer The Single klonk aanvankelijk ingewikkeld. Maar Tim had van een bepaald gedeelte een loop gemaakt en iedereen was het erover eens dat die loop, die ene herhaalde maat, veel beter was dan het nummer. Dus hebben we het nummer opnieuw opgebouwd rond die ene maat.''

The DFA werkt momenteel met het herenigde Liquid Liquid, de band uit begin jaren tachtig waarvan het zwaar percussieve geluid en de dwarse, punkachtige inslag een enorme invloed hebben gehad op de huidige generatie New-Yorkse bands. Levine: ,,Vooral in onze live-show merk je dat. Hun zanger kwam pas bij een optreden van ons kijken, een mooie ervaring. Ik kan niet uitleggen wat ik zo goed en belangrijk vind aan hun werk, maar in ons werk klinkt het absoluut door.'' Begin-twintiger Levine is dan ook veel te jong om Liquid Liquid bewust meegemaakt te hebben. De hiphop van de vroege jaren negentig is de muziek waar hij mee opgroeide. ,,Toen ik zes, zeven jaar geleden begon met rappen, was dat nog niet zo vanzelfsprekend voor een blanke. Toen had je nog het Vanilla Ice-syndroom, blanke rappers werden afgemeten aan diens commerciële werk. Dat is nu echt veranderd. Maar ik blijf me sterk bewust van de zwarte achtergrond van hiphop. De beste rappers zijn zwart, niks aan te doen. Bij onze eerste pogingen probeerden we te klinken als Biggie Smalls op Ready To Die of als Nas op Illmatic, klassieke hiphop-albums uit die tijd. Nu realiseren we ons dat het niet nodig is om Ready To Die opnieuw te maken, het geluid van die tijd wordt toch al ruimschoots gekopieerd tegenwoordig. Het is beter om een stap verder te zetten, en The DFA helpt ons daarbij.''

Die stap wordt ook gezet door het invloedenpalet flink op te rekken. Terwijl rapper Levine vrijwel uitsluitend naar hiphop luistert, hebben gitarist Fries en de overige vier muzikanten een iets bredere achtergrond. ,,Toen we pas begonnen met spelen waren we gek van alternatieve rockbands, maar als je iets ouder wordt, realiseer je je dat zulke bands op hun beurt ook hun invloeden hadden en zo kwamen we bij oudere bands als Can en Suicide uit. Suicide is voor mij het schoolvoorbeeld van New Yorkse punk: zowel bijzonder emotioneel en expressief als ijzig cool in hun uitstraling. Het Duitse Can bracht een soort naïviteit, een mooie onbevangenheid in de muziek. Al of niet opzettelijk deden ze bepaalde dingen op een verkeerde manier en stootten zo op hun eigen stijl. Hun drummer kwam uit de freejazz, maar zette zich daar tegenaf door juist heel simpel te spelen, als een drumcomputer bijna. Van Can leerden we dat je door dat soort ontwikkelingen je eigen geluid krijgt.''

Automato: Automato (Capitol, distr. EMI). Optreden: 16/4, Nighttown Rotterdam (Motel Mozaique-festival)