Bejaarde moet op skates in `Leeftijd'

Het lijkt op sneeuw maar het is waarschijnlijk piepschuim en de spelers waden erdoorheen, ploffen erin neer of laten zich erdoor bedekken, op neus en ogen na. Soms rijdt er een rolstoel door de prut, diep wegzakkend en hevig knarsend. En dan begrijp je waar Leeftijd over gaat: over de ouderdom, die onverbiddelijk met je meereist, want elke dag gaat van je `leef-tijd' af.

De ouderdom begint al vroeg, vanaf je komst op aarde. Anders dan aan die vorige lunchtheaterproductie Oud doen er bij Leeftijd, eveneens een lunchvoorstelling, dan ook niet alleen bejaarden mee. De oudere acteurs Anita Menist (1926) en Jurg Molenaar (1930) krijgen gezelschap van de jongeren Lies Visschedijk (1974) en Marcel Osterop (1979) en er is ook er iemand van de tussengeneratie, Elsje de Wijn, uit 1944. Alle drie de generaties becommentariëren elkaar verbaasd en meewarig, alsof ze naar vreemde diersoorten kijken.

Dat zij al oud wórden, dat komt niet bij de jongeren op, en dat zij reeds oud zíjn, daar willen de ouderen niks van weten. Iedereen houdt zichzelf voor de gek, ofwel: bij niemand valt de ingebeelde leeftijd met de reële samen. De dertiger voelt zich twintig, de tachtiger waant zich veertig, de zestiger denkt dat zij een tiener is. Elsje de Wijn gaat in een naveltruitje uit haar dak op harde popmuziek: pijnlijk en doodgênant, vindt Lies Visschedijk, die haar dochter speelt. Een oude vrouw behoort zich niet als een jonge meid te kleden, zegt de dochter, en erotische uitbundigheid mag al helemáál niet, dat privilege is aan de jeugd voorbehouden.

Maar ouwelijke ouderen zijn ook weer niets. In een volgende scène transformeert een jonge vrouw haar oude man tot een hippe vader: met de inline-skates die zij hem ombindt moet de bejaarde straks achter de kinderwagen aan, temidden van de blije papa's in het Vondelpark. Niemand hier gaat ontspannen met het ouder worden om: terwijl de herinneringen, ook bij de jongeren, zich ophopen kalft het besef van de sterfelijkheid steeds verder af.

Regisseur Ira Judkovskaja stopt dat stevige gegeven in een losse vorm. Liedjes, dansjes en mini-toneelstukjes wisselen elkaar in willekeurige volgorde af en niet elke sketch is sterk. Maar het geanimeerde spel, de grillige grappen en de bergen sneeuw maken Leeftijd toch tot wat theater moet zijn: een feest, dat de tijd doet vergeten.

Voorstelling: Leeftijd, door Bellevue Lunchtheater. Tekst: Marije Gubbels, Ira Judkovskaja en Peter van de Witte. Regie: Ira Judkovskaja. Gezien: 4/4 Theater Bellevue, Amsterdam. Daar t/m 25/4; 12u30. Inl: 020-5305301 of www.theaterbellevue.nl.