Urban cowboy

Maartje Duin fietst door LA en vraagt zich af of ze nu een gezondheidsfreak of een wereldverbeteraar is.

Waarom fiets ik? Deze vraag houdt me in zijn greep sinds ik een paar maanden geleden een mountainbike aanschafte. In Los Angeles fietsen niet zoveel mensen. Waarom zouden ze ook? Met de auto kom je zoveel sneller van A naar B. Daarmee is het argument waarmee je het in het centrum van Amsterdam redt, van tafel geveegd. De mensen die zich hier desondanks op twee wielen voortbewegen, zijn onder te verdelen in drie categorieën.

1. De noodgedwongen fietsers. Kunnen zich financieel geen auto veroorloven. Op de sociale ladder maar één tree verwijderd van de kaste der onaanraakbaren, die hun hebben en houwen in winkelwagentjes voortduwen en leven van statiegeld (niet te verwarren met staatsgeld);

2. De healthfreaks. Flitsen als fluorescerend gele pijlen door het verkeer, door parken en over strandboulevards in luchtdoorlatende outfits met arm- en beenwarmers en aerodynamische helmen. Leven op Gatorade en energy-bars. Houden nauwlettend bij hoeveel calorieën ze hebben verbrand na hun tocht van honderdtwintig kilometer, om vervolgens hun fiets op het rek van hun auto te laden en naar huis te rijden;

3. De wereldverbeteraars. Fietsen als protest tegen het grootkapitaal, tegen Amerika's afhankelijkheid van olie uit het Midden Oosten, en daarmee tegen Bush' buitenlands beleid. Dragen T-shirts met de tekst `One Less Car'. Organiseren punk-rock, dope-ass, grassroots-avonden met wisselende thema's. Verzamelen zich bijvoorbeeld de laatste vrijdag van de maand rond middernacht op een plein, in Bretonse truien en met heupflacons rum, voor een fietstocht door de stad die eindigt met de vertoning van een Franse horrorfilm. Proberen zich in hun verschijning zoveel mogelijk te distantiëren van de healthfreaks; verklaren zich solidair met de noodgedwongen fietsers. Verdienen hun brood vaak als fietskoerier in Downtown LA.

Nu ik. Met elk van deze categorieën kon ik sympathiseren. Met geen van drieën viel ik volledig samen. Waarom fietste ik dan? ,,Nou ja, weet ik veel. Gewoon.'' Fout. Als er één woord taboe is in LA, is het `gewoon'. Iedereen is uniek, elke handeling een bewuste keuze, die terugverwijst naar je identiteit. Fietsen is ongewoon gedrag, duidend op een ongewone identiteit. ,,God ja, ehh omdat ik Nederlands ben.'' O ja? Dan zouden Nederlanders een fysiologisch kenmerk moeten hebben dat hen tot fietsen aanzet. Ethiopiërs winnen vaak de marathon, maar winnen Nederlanders net zo vaak de Tour de France?

Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer deze eenvoudige vraag veranderde in een existentieel probleem. De uitgeholde Nederlandse identiteit ging ik erbij halen, de angst voor engagement, lotsbestemming versus vrije wil. Was ik een healthfreak met een beperkt budget? Een wereldverbeteraar die calorieën wilde verbranden? Een sloeber met bezwaren tegen Bush' buitenlands beleid? Dacht ik de wereld te kunnen verbeteren door af te vallen, en wilde ik zo min mogelijk geld uitgeven om dat doel te bereiken? Grote god, mensen, waarom kon ik hier niet gewoon een beetje rondfietsen?

En zo kwam ik bij het enige bevredigende antwoord uit. Wie zich in LA op de fiets waagt, met welke beweegreden ook, is een urban cowboy. Hij manoeuvreert zich tussen rijen auto's door, moet scheuren in het asfalt vermijden, op het laatste moment wegduiken voor ronkende motors en voortdenderende bussen. De fietser in LA is bezig met een primitieve overlevingsstrijd. Er is geen tijd voor eenvoudige vragen, laat staan voor existentiële problemen. Heerlijk rustig is dat. Heerlijk gewoon.

PS, voor de oplettende lezers: het mysterie van de zes hechtingen van Kiefer Sutherland is opgelost! `Sutherland Dismisses Bar Brawl as Wrestling Match with Friends,' onthulde filmwebsite IMDB afgelopen woensdag: Sutherland doet café-gevecht af als worstelpartij met vrienden. ,,We waren met vrienden, en we hadden een leuke avond gepland'', aldus de acteur. ,,We waren aan het worstelen en een paar mensen raakten gewond, dat was alles. Het verhaal is overdreven. Ik heb een heleboel verschillende versies gehoord. We hadden gewoon lol.''