Rijkelijk vloeit bij Proteus de spa-rood

Bij de Delftse roeivereniging Proteus-Eretes valt geen onvertogen woord. Het is er keurig. Leden converseren op gedempte toon aan de tafeltjes of op de banken in clubgebouw De Beuk. Soms met een biertje in de hand, maar meestal met een spaatje-rood, want het is wedstrijdseizoen en dat betekent: niet roken, niet drinken en op tijd naar bed.

Dat lijkt een lastige opgave voor de leden, bijna allen studenten van de tu Delft, maar José Hamer (20) haalt er haar schouders over op. 'Je went eraan.' Ze traint zeven keer per week. Vier maal anderhalf uur in de boot en de rest in de sportschool of de sportruimte in het clubgebouw. De zondag houdt ze vrij om naar haar ouders te gaan of te studeren. 'Om toch aan mijn zeven trainingen te komen, doe ik er op zaterdag twee.'

Ze studeert technische aardwetenschappen, of 'mijnbouwkunde' zoals de studenten het zelf vaak noemen. Naast de trainingen zit ze in de Loodscommissie van Proteus-Eretes, de commissie die zorgt dat de ruimte waar de boten liggen in orde blijft.

Want orde is het trefwoord bij de club, zo lijkt het. Waar elders studenten brallend aan een bar hangen en luidruchtig feestvieren, wachten de circa tachtig aanwezige leden hier kalm in de rij voor de keuken, die op dinsdag en donderdag een maaltijd verzorgt.

Verhitter

Beneden in het clubgebouw is de stemming verhitter. In de computerkamer werken een aantal studenten aan het computersysteem dat tijdens de wedstrijden van komend weekend wordt ingezet om de tijden te meten. 'Dit werkt niet, dit werkt niet!', roept een jongen die zijn bril onophoudelijk op de brug van zijn neus blijft duwen en zenuwachtig naar zijn scherm staart. 'We gaan dit niet redden, man, écht niet.'

Maar ze redden het wel en even later vraagt een van hen boven in de eetzaal de aandacht. Hij laat zien hoe de stopwatches werken, legt uit hoe de gegevens meteen naar de computer gaan en verdeelt de taken voor de wedstrijdbegeleiding. José hoort het gelaten aan en neemt grote happen van haar maaltijd. 'Tijd voor een tweede ronde', zegt ze, als ze de laatste restjes op haar lepel heeft geschraapt en ze wandelt de keuken in om opnieuw op te scheppen. Anderen legen hun borden in een vuilniszak, zetten hun bord op de afwasstapel en schenken vla in een bakje. En sommigen zijn de klos.

Zij trokken bij binnenkomst uit een bak met knikkers een zwarte en dat betekent afwassen. Zonder morren begeven zij zich naar de keuken, ze spoelen borden af en vullen de vaatwasser.

José neemt haar opnieuw gevulde bord mee naar een lange tafel waar de Loodscommissie, of 'Loco', vanavond vergadert. Ze is het enige meisje in het gezelschap van acht jongens die met een serieus gezicht over de verbouwing van het pand praten. Er moet nog luchtafzuiging komen in de ergoruimte, de sportzaal boven de loods. En de werkruimte waar boten worden opgeknapt en onderhouden, moet worden uitgebreid.

In die ruimte staat Hendrik Meuwese (21) met zijn handen in zijn zij goedkeurend te knikken naar de studenten die vanavond een gehavende boot repareren. Hendrik is 'commissaris materieel', zegt hij plechtig.

Hij coördineert de onderhoudswerkzaamheden en de aankoop van materiaal. Daarvoor heeft hij een jaar vrijaf van zijn studie en krijgt hij een speciale beurs om fulltime actief te zijn in de vereniging.

'Wij zijn de enige roeivereniging die zelf alle reparaties doet', zegt hij trots. 'Omdat we min of meer gelieerd zijn aan de TU, hebben we hele handige mensen als leden.'

Twee van hen zitten in opperste concentratie over een boot gebogen. De boot is tegen de wal opgeklapt waarbij de punt afbrak. Voorzichtig vouwt Tom Dousma (21) een lapje glasvezel in een mal, wat uiteindelijk een gloednieuwe punt moet opleveren.

Marc Schmidt (21) helpt hem, mompelt aanwijzingen en smeert nieuwe vellen glasvezel in met hars. Hij had het nooit zo op studentenverenigingen, vertelt hij even later, maar hij wilde graag gaan roeien en kwam zo bij Proteus-Eretes terecht. 'Hier is het anders', vertelt hij. 'We lopen niet brallend door de stad, maar doen daadwerkelijk iets. En je leert hier nog eens iets.'

Even verderop pakken studenten koppen thee van het keukenblokje, dat bezaaid is met flessen wasbenzine, verfvlekken en een stoffige stereo-installatie. Ernaast staat een hoge ladenkast met cryptische opschriften als 'Niet-concept kragen (boord)', 'Glijders oud', en 'Dolpen arm (scull)'.

'Het went hoor, het vakjargon', zegt Marc. 'Ik wist niets van boten toen ik hier kwam, maar je bent zo ingewerkt. En elk nieuw lid krijgt begeleiding van iemand die al langer actief is in de vereniging.'

Bardiensten

Inmiddels is de eetzaal boven nagenoeg leeg. Bijna iedereen heeft zich teruggetrokken in een van de kamers in het gebouw om te vergaderen. Over de komende wedstrijden, het menu van volgende week of de planning van de bardiensten. 'Ja, het is best een serieuze vereniging', geeft José toe. 'Maar we hebben heus wel lol en houden zo nu en dan themafeesten. Andere studenten zitten misschien elke avond in de kroeg, maar daar hou ik niet zo van. Ik waardeer de saamhorigheid hier, we houden de boel met zijn allen draaiende.'

Saamhorigheid, orde en discipline. Dat is Proteus-Eretes. 'Ja, discipline moet je wel hebben', knikt José. 'Als je niet voldoende traint of feesten afloopt en laat in je bed ligt, red je het niet. Althans niet als je wedstrijdroeier wilt zijn.'

Voor de leden die de verleidingen van het studentenleven niet kunnen weerstaan, is er de mogelijkheid 'competitieroeier' te worden, wat, in tegenstelling tot wat de term doet vermoeden, recreatief roeien betekent. En dan is er nog de categorie 'clubroeiers'. 'Die legen zich niet vast op het niet drinken en op tijd naar bed', legt José uit. 'En ze trainen geen zeven, maar slechts vijf keer in de week.'