`Ik kus geen baby's, ik kus de moeders'

De klok is dan vooruit gezet, maar het blijven duistere tijden waarin wij leven. Om ons heen exploderen wereldsteden, Amerikaanse lijken worden door de straten van Bagdad gesleurd (never mind de Iraakse burgerslachtoffers), minister Donner wil een terreuralarm voor Nederland instellen – om dan nog maar te zwijgen van het Nederlandse `Debat'-debat, de hausse aan apocalyptische christen-fundamentalistische literatuur in Amerika en het succes van Mel Gibson's The Passion. Maar sinds kort gloort er een sprankje hoop aan de horizon, een klein, twinkelend lichtpuntje aan het uiterste randje van het internationale politieke firmament.

Kinky Friedman heeft zich onlangs officieel verkiesbaar gesteld voor het gouverneurschap van Texas!

Als u niet weet wie Kinky Friedman is, dan kan ik u ook verder niet helpen. Maar natúúrlijk heeft u wel eens gehoord van de Texaans-joodse cowboy, sigarenroker, countryzanger en detectiveschrijver van klassiekers als Elvis, Jesus & Coca-Cola of The Love Song of J. Edgar Hoover. In de jaren zeventig maakte The Kinkster reeds furore met country-songs als `They Ain't Makin' Jews Like Jesus Anymore' en `Get Your Biscuits in the Oven and Your Buns in the Bed', later legde hij zich toe op het schrijven van bestsellers, met als hoofdpersoon een sigarenrokende, cowboylaarzen en zwarte Stetson dragende, Texaans-joodse privé-detective genaamd Kinky Friedman. Een plot of verhaallijn was daarbij nooit een overweging, maar dat mocht nauwelijks een bezwaar heten. Zijn voornamelijk uit grappen, oneliners en woordspelletjes bestaande boeken ontlokten Bill Clinton tijdens de Lewinsky-affaire de reactie `More please. I really need the laughs'.

En nu is Friedman dan officieel onafhankelijk kandidaat voor de gouverneursverkiezingen van 2006 (ja, nog even wachten), met de ijzersterke campagneslogan `Kinky for Governor. How Hard Could It Be?' - deels ingegeven door zijn voorgangers. Texas heeft tenslotte een geschiedenis van onconventionele politici, zoals de zingende Pappy O'Daniel (de inspiratie voor het personage uit de film O Brother, Where Art Thou, van de gebroeders Coen). Naar eigen zeggen werd Friedman ook geïnspireerd door het succes van Arnold Schwarzenegger in Californië, en democratisch enfant terrible Howard Dean.

Maar The Kinkster heeft een paar streepjes voor op deze onzinfiguren. We kunnen hem dan ook niet zomaar terzijde schuiven als een grapjas die de beroemdhedencultus in de Amerikaanse politiek aan de kaak wil stellen, of een Texaanse Hadjememaar (de Amsterdamse zwerver en alcoholist die in 1921 in de gemeenteraad kwam met een programma dat niet veel verder reikte dan `vrij vissen en jagen in het Vondelpark, en alles gekookt in jenever', en nog gekozen werd ook).

Want heeft Kinky Friedman niet alles in huis wat een Amerikaanse politicus nodig heeft om succesvol te zijn?

Allereerst is er zijn onverwoestbare beeldmerk: zwarte Stetson, cowboylaarzen, sigaar en Davidster-button – overal herkenbaar en inmiddels een gedeponeerd handelsmerk. Bovendien valt het gecultiveerde imago van The Kinkster volledig samen met zijn persoonlijkheid. Er is geen verschil tussen Kinky de detectiveschrijver, Kinky de country-zanger, Kinky de entertainer en Kinky de politicus. ,,My life of course is a work of fiction. It's fucking ridiculous'', vertelde hij eens in een interview met deze krant. De o zo belangrijke schijn van authenticiteit, essentiëel in het politieke circus van nu, bezit hij als geen ander. Kinky is recht door zee. ,,Ik wil zo eerlijk en open mogelijk zijn als ik maar kan. Ik ga geen baby's kussen. Ik kus hun moeders'', beloofde hij.

Hij weet mensen van een breed politiek spectrum aan te trekken: zowel Bill Clinton, George W. Bush als Nelson Mandela rekenen zich tot zijn fans. Daarnaast geniet hij de steun van celebrities als Willie Nelson, Dwight Yoakam, Robert Duvall, Billy Bob Thornton en Johnny Depp voor zijn campagne.

In plaats van een Vietnam-verleden – altijd lastig, zoals ook John Kerry mocht ondervinden – deed Friedman ervaring op bij het Peace Corps in Borneo aan het eind van de jaren zestig. Wie zou daar nou bezwaar tegen kunnen maken? ,,Ik heb geen lijken in de kast'', zegt Kinky ook zelf. ,,De botten liggen allemaal ergens op een strand te bleken.''

Zijn maatschappelijk en historisch besef bleek al vroeg, uit songs als `Ride 'em Jewboy' en `Sold American'. Ook runde Friedman jarenlang een zomerkamp voor minder bedeelde kinderen op zijn ranch. Bovendien is hij lief voor dieren: Kinky is een van de grootste supporters van een dierenasiel, de Utopia Animal Rescue Ranch, gesitueerd op zijn eigen ranch en gefinancierd met de opbrengst van producten als `Kinky Friedman's Private Stock - Politically Correct Salsa', volgens de aanbevelingen zowel geschikt voor Liberalen als Conservatieven ('It's not too hot and not too mild, full of flavour and sure to please').

Geen wonder dus dat de mensen van de Rescue Ranch praten over Kinky als hun `Gandhi-achtige' beschermheer, waarmee we zijn aangekomen bij Friedman's Messiaanse eigenschappen. In Blast from the Past schreef hij immers al: ,,Net als Jezus had ik geen huis, geen vrouw, geen baan. En net als Jezus was ik een magere jood die het land rondreisde en mensen irriteerde.''

Ook mag The Kinkster beschikken over een goed ontwikkeld gezond verstand. Op de vraag of hij serieus was met zijn kandidatuur, antwoordde hij: ,,sommige dingen zijn te belangrijk om serieus te nemen, en dit is er een van. De vraag is wat de echte grap is: mijn kandidatuur of de huidige generatie politici die verantwoordelijk is voor de slechte staat van de gezondheidszorg en het onderwijs in Texas.''

Inmiddels heb ik al een T-shirt (`Kinky for Governor. Why the Hell Not?') en poster besteld bij Kinky's Campaign Store, en kreeg een mailtje terug met de boodschap dat er enige vertraging zou zijn, omdat de Store werkelijk overspoeld wordt met aanvragen. Dat geeft hoop. Want wat, ten slotte, doet zijn voorganger George W. Bush nu helemaal dat Kinky niet beter zou kunnen?