Een gouden dag

Elke week in Leven &cetera een column van het online jongerenmagazine Spunk. Deze week de (ingekorte) column van Raoul de Jong (19).

Het was tien voor elf 's ochtends toen ik bovenaan de trap van de metro-uitgang de verrassing van mijn leven kreeg: de zon scheen! Een warme, stralende zon! En onder die zon een groot plein vol lachende mensen. Ik kon wel bijna huilen. Dat het dus toch nog ging gebeuren. Triomfantelijk had ik m'n sjaal afgetrokken en had het laatste stukje naar mijn werk gewoon gelopen.

Bella zat aan het tafeltje achter de etalage, handschoenen en mutsen af te prijzen. ,,He Raoul'', riep ze vrolijk. We gaven elkaar drie kusjes. ,,Je komt toch niet om te werken?'' ,,Hoezo, hoef ik niet vandaag?'' ,,Nee, je nam je telefoon niet op gisteren en ik wist niet zeker of je kon, dus nu komt er iemand anders. Erg?'' Nee hoor, helemaal niet. Bella moest lachen, want dat begreep ze wel. En zo kwam het dus dat ik op de ochtend van deze onverwacht prachtige dag ineens alle tijd had om optimaal te genieten van dit ongewoon geweldige weer. Op een bankje op 't Spui, midden in het centrum van Amsterdam. Met m'n gezicht in de zon. Over alles wat je ziet, ligt de waas van je wimpers en je kunt niet te ver omhoog kijken, want dan kijk je in de zon. Alle geluiden gaan een beetje langs je heen. Het gebabbel van de mensen, de tikkende schoenen van een chique dame, de brommende scooters, de krakende fietsen, de muziek uit een auto, de trambel van een paar straten verderop. Je hoort het wel, maar toch is het de stilte die overheerst. Een warme, gezellige stilte. Net als vroeger op het strand.

,,Wat een heerlijk weer, eindelijk.'' Een vrouw zet haar fiets op slot tegen de achterkant van mijn bankje. Haar dochtertje, een meisje van een jaar of zeven met twee dikke blonde vlechten, lacht naar me en ik lach terug. Twee oma's komen naast me zitten. Van die Blokker-oma's met degelijke kapsels en beige jassen. ,,Wat een gouden dag.'' Normaal zou ik me waarschijnlijk aan ze ergeren, maar vandaag vind ik ze leuk. Hun zachte gebabbel klinkt fijn in mijn oren.

Op het bankje aan mijn linkerkant een intellectueel-uitziende vijftiger met grijs haar en een boek op zijn schoot. Hij eet een heel groen appeltje, zo'n zure, die mijn oma vroeger wel eens kocht. Granny Smith. Ik vond ze altijd heel vies. De vijftiger ook, geloof ik, want als hij halverwege is, gooit hij de appel op de grond. Een groepje duiven verzamelt zich om de appel en een groepje Japanners maakt daar foto's van. Ze hebben allemaal een roze vestje aan.

,,God is voor onwetende kinderen die de weg kwijt zijn!'', roept een man met een heel groot rood hoofd en blond stekeltjes haar. Hij zit alleen op een bankje tegenover me. ,,God is een pedofiel!'' Niemand reageert. ,,God is Jerney Kaagman'', roept hij nog harder. Zo hard en zo debiel dat bijna iedereen op het pleintje stiekem een beetje moet lachen. Ik ook.

Twee meisjes in he-le-maal te gekke, bijna identieke fluor outfits paraderen langs mijn bankje. De mooiste van de twee draagt een zonnebril en de ander kijkt naar mij. Heel eventjes, want zodra ik terugkijk, kijkt ze weg. Een jongen fietst over het pleintje, al voorzichtig in T-shirt met korte mouwen. Een hele mooie jongen is het en hoe opwindend is het om zijn blote armen te zien. Als hij me aankijkt, kijk ik snel de andere kant op.

,,Nu alweer'', vraagt de ene oma. ,,Ja, ik wil nog even naar de Bijenkorf'', zegt de andere. Ze staan op, werpen mij een lachje toe en verdwijnen uit het beeld. Een blond meisje komt naast me zitten. Ze lijkt op Laura van de basisschool. Ze haalt een telefoon uit haar zak en toetst een nummer in. ,,Hoi'', zegt ze lief en kijkt gelukkig, ,,ik ben in Amsterdam. Ik zit op een bankje in de zon en dacht aan jou.'' Juist op dat moment kruipt er een bij uit een plooi van haar jas. Een echte! Hij stijgt op en vlak langs mijn hoofd vliegt hij de lucht in. We kijken hem na en daarna lachen we. Naar elkaar. Omdat we allebei hetzelfde denken. Het leven is verrukkulluk, denken we. Of althans, dat dachten we toen. De dag daarna was alles anders natuurlijk.

Meer: www.spunk.nl