Blauwe Baret 2

Op 1 oktober 2002 kwam ik op kantoor om van mijn baas te vernemen dat onze collega Nadia van de Ven was vermoord, doodgeschoten. Hoe, door wie en waarom was onbekend. Een paar dagen later hebben we haar onder overweldigende belangstelling op een mooie plek in Friesland begraven. Het onbegrip was onverdraaglijk onder familie, vrienden, kennissen en collega's. Ook een jaar later op de herdenking op haar school was de pijn nog altijd voelbaar onder leraren en collega-studenten.

Eind jaren '70 woonde ik in Yde in Drenthe. Het was een stil dorp waar nooit iets gebeurde. Op een dag sprong een dorpsgenoot van eind twintig van het dak van de gymnastiekzaal. Hij brak beide enkels voor 10 gulden. De jongen had gediend in Libanon en bleek na zijn terugkomst niet meer de oude. Zijn roekeloze gedrag en zijn oncontroleerbare woede-uitbarstingen maakten het hele dorp, inclusief zijn familie, een beetje bang van hem.

Over het hoe van Nadia's dood las ik in het stuk van Eelco Runia. Ik wist deze feiten niet en was geschokt te lezen hoe de hufter die bewuste kogels door het lichaam van deze onschuldige jonge vrouw heeft gejaagd. 1 oktober 2002 kwam bij mij meteen weer in mijn hoofd. Runia beschrijft de gesprekken die hij heeft gehad met oud-vredessoldaten en de gesteldheid waarin sommige van hen geestelijk behoorlijk in de problemen zijn geraakt. Hoe dit komt en waarom deze mensen niet goed worden opgevangen wil ik in het midden laten.

Nee, wat mij verbaast is dat dit als nieuws wordt gebracht. Iedereen weet van de shellshock-soldaten uit de Eerste Wereldoorlog, iedereen weet van de Vietnam-veteranen, iedereen weet van de slachtoffers in ALLE oorlogen, ook degenen die hem vochten. Zijn vredesmissies dan zo anders? Blijkbaar niet, oorlog is oorlog, het maakt niet uit wie er vecht. Laat Defensie zich maar eens ernstig gaan beraden op de manier waarop ze deze jongens gevaarlijk maakt (ja, maakt) voor de samenleving.