Over het hek vliegen

Tegenover de oude koeienstal waar onze pony's de winter doorbrengen, staat een hele mooie boerderij. De boer die er woont, komt vaak even een praatje maken.

Ik denk dat hij zich eenzaam voelt, want sinds zijn moeder een paar jaar geleden overleed, is hij helemaal alleen in dat grote huis.

Wij noemen hem de melkboer, want hij heeft heel veel koeien. Iedere ochtend mogen we in zijn schuur vers water halen voor de pony's. In deze tijd van het jaar is dat extra bijzonder, want bijna iedere dag wordt er wel een nieuw lammetje of kalfje geboren. Terwijl wij onze emmers onder de kraan laten vollopen, sabbelen zij op onze jassen en vingers.

Soms plukt de melkboer narcissen voor ons uit zijn tuin. En als we nodig moeten, dan mogen we zijn wc gebruiken. Die is nog uit het jaar nul: een houten bankje met een rond gat erin.

Wat ook fijn is, is dat de melkboer vanachter zijn gordijnen onze pony's in de gaten houdt. Toen ik laatst de stal aan het uitmesten was, kwam hij op zijn gele klompen aansloffen en vroeg: ,,Is alles goed met dat paard?'' Hij wees op mijn bejaarde pony Belinda. ,,Hoezo? Ze is oud en ze hoest een beetje, maar verder doet ze het nog prima'', reageerde ik. ,,Dus ze loopt niet mank?'' drong de boer aan. Nu werd ik wel erg nieuwsgierig. Wist hij iets dat ik niet wist?

De boer vertelde dat er die ochtend een vrachtwagen langs was geweest om hooi en stro te brengen. Toen ze de balen in de stal gooiden, was Belinda zo geschrokken dat ze op hol sloeg. ,,Die bruine vloog zo over het hek heen'', zei de boer. ,,En toen viel ze aan de andere kant op het asfalt.''

Ik keek naar het hoge ijzeren hek, en vervolgens naar Belinda, die net groot genoeg was om over het randje te kijken. Onmogelijk dat ze daar overheen gesprongen was. Vroeger, toen we allebei nog tieners waren, hadden we wel eens meegedaan aan een springwedstrijd. Maar dat was nooit een succes geworden. Belinda weigerde steevast om in de juiste volgorde over de hindernissen te springen. In plaats daarvan sprong ze meestal over de omheining, om zo snel mogelijk weer naar haar stal terug te rennen.

,,Weet u zeker dat u het niet gedroomd heeft?'' vroeg ik voorzichtig aan de boer. ,,Ik heb net nog met haar gewandeld. Ze mankeert niks.''

Pas later, toen de boer allang weer weg was om zijn koeien te melken, ontdekte ik allerlei vreemde dingen. Zo zat er een grote deuk in het ijzeren hek, en zaten er slipsporen op het asfalt. En, wat ook heel raar was, de hoefijzers van Belinda waren helemaal verbogen. Misschien had de melkboer het toch niet gedroomd, en was mijn bejaarde pony leniger dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.