Intelligence

De A-Frames uit Seattle bevinden zich aan het front van de nieuwe Amerikaanse new wave. Hun muziek is zwaar beïnvloed door oude legendes als Joy Division, en met twee albums op hun conto leken ze een uiterst strak muzikaal concept te hebben geformuleerd waarin alleen de teksten nog veel te raden overlieten. Hierdoor bleef het een beetje gissen naar de ware artistieke aard van de muzikanten. Fijn dus dat de band twee afsplitsingen heeft, waarvan de band Intelligence van A-Frames drummer Lars Finberg de meest verbluffende is. Finberg trok zich voor het debuutalbum Boredom and Terror terug in zijn slaapkamertje in Seattle, nodigde wat muzikanten uit die je nooit in zijn studio zou verwachten (low budget rockers en ongewassen punks) en maakte een even bizarre als fraaie plaat waarop een dwarse muzikale filosofie omgetoverd wordt in een meeslepende rit door een buitenaards spookhuis. De band klinkt alsof ze het oude, anarchistische idioom van de Residents gevangen heeft in een hypermoderne taal. Dit levert een licht psychedelische, heerlijk voortdenderende, bijna treiterige groove op, opgebouwd uit de meest vreemde keyboard- en percussie-patronen. Eindeloos herhaalde regels als `Who gives a fuck if the world is a drag', in een sarrend stemgeluid, leggen een verband naar de garagepunk. Experimentele, bijna onduidbare pop, waarbij de bizarre schoonheid van de compositie de voorrang krijgt boven de bijna onbedwingbare behoefte de opgekropte muzikale waanzin de vrije loop te laten. Intelligent is dat zeker, want een meesterwerk is het resultaat.

Intelligence, Boredom and Terror; Omnibus Records