Klinghoffer-recensie

In de recensie die Kaspar Jansen schreef van de opera Death of Klinghoffer van John Adams en Alice Goodman (NRC Handelsblad, 27 maart) slaat hij op één punt de plank volkomen mis.

Het betreft de scène waarin links Palestijnen staan tussen doodskisten die door Palestijnse vlaggen zijn bedekt, en rechts joden staan temidden van door Israëlische vlaggen bedekte doodskisten. Steeds wordt een nieuwe vlag binnengedragen, altijd de vlag van het compromis, de vrede. Iedere vlag is anders, maar steeds is de Israëlische Davidsster zichtbaar, samen met de Palestijnse kleuren.

Iedere vlag symboliseert een nieuwe compromisvrede, en iedere mislukking van zo'n vrede wordt op het toneel getoond door de vlag in een putje te laten verdwijnen.

In tegenstelling tot wat Jansen schrijft, zijn die vlaggen dus niet nationalistisch van aard, maar zijn het juist verzoeningsvlaggen, net zoals de huidige vlag van Zuid-Afrika.

In die vlag komen zowel de kleuren van de oude, blanke republiek voor (rood-wit-blauw) als van het ANC (zwart-geel-groen), de oude opposite. Zuid-Afrika dreigde ten onder te gaan in een verwoestende rassenoorlog.

Dankzij het optreden van `grote mannen' als Mandela en De Klerk is er nu vrede. Helaas werden in het Midden-Oosten mannen van dergelijk kaliber, Sadat en Rabin, vermoord door fanatici uit eigen land. Toch blijven we met ongeduld wachten op een nieuwe ploeg `grote mannen'. Want net als in Zuid-Afrika is ook in het Midden-Oosten vrede mogelijk.