Trio Shellac klinkt als prikkeldraad

Dat Steve Albini een tegendraads mannetje is blijkt alleen al uit de manier waarop hij zijn gitaar draagt: de gitaarband, bij alle andere collega's over de schouder gedrapeerd, heeft hij strak om de middel gegord. Ook als producer, in welke functie hij een flink deel van de gitaar-underground bedient, heeft hij een dwarse houding: wantrouwend ten opzichte van media en industrie, afwijzend tegenover digitale technieken, voorstander van een droog en stekelig geluid dat verwoede voorstanders kent en hartstochtelijke tegenstanders.

Zo'n aanpak past het best bij zijn eigen trio Shellac, dat rustig toert terwijl de laatste plaat al bijna vier jaar oud is en de volgende nog niet in zicht lijkt. De muziek is al net zo ontoegankelijk als het marketingplan dat aan zulke strategieën ten grondslag moet liggen : kop, staart en enige melodieuze invulling daartussenin lijken te ontbreken aan de nummers, die zich voortbewegen in explosieve fragmenten, riffs van weinig noten en primitieve, maar doelmatige ritmes.

Het prikkeldraadvormige minimalisme van Shellac wordt vertaald in uitbarstingen van rumoerige energie, atonaal geschraap op Albini's gitaar, een minimum aan melodie. Soms is het alsof Albini, bassist Robert Weston en drummer Todd Trainer elkaar zorgvuldig uit de weg gaan en hun noten om de beurt in het geluidsbeeld heien. Albini wisselt af en toe zelfs zijn gitaar- en zangpartijen af, alsof er absoluut geen noot mag worden gespeeld.

In het sterke openingsnummer lijkt de band al veel te hebben prijsgegeven, want het middendeel van de set komt wat obligaat over – een wat voorspelbaar risico misschien, met zo'n kaalgeslagen geluidsbeeld. De vaart raakt er aardig uit dankzij lange pauzes en monologen tussen de nummers door. Maar ten slotte slaat dit stel scherpslijpers hard terug, en de manier waarop het optreden beëindigd wordt is al net zo memorabel als het geram van Albini en Weston op Trainers bekkens in het begin. Terwijl Trainer de laatste maten nog aan het slaan is, beginnen zijn companen vast met het afbreken van het drumstel, waarmee ze zich meteen ontslaan van de plicht tot toegiften.

Concert: Shellac. Gehoord: 30/3, Melkweg Amsterdam. Herhaling 31/3, Vera Groningen.