Kapper

Toen ik gisteren tegen het einde van de middag bij mijn kapper binnenstapte, legde hij juist de laatste hand aan het grijze kapsel van een vrouw van in de zestig. Het was een fraai, kathedraalachtig bouwsel.

,,Druk?'' vroeg ik, terwijl ik me al gretig op de drie weken oude Panorama wilde storten.

,,Vanmorgen niet'', zei hij, ,,iedereen stelde zijn afspraak uit, ze wilden allemaal kijken.'' Hij tikte met zijn kam ondeugend tegen het kapsel van zijn klant. ,,Deze dame ook.''

,,Natuurlijk'', riep ze, ,,Juliana gaat maar één keer dood.''

Hij knipoogde over haar hoofd heen in mijn richting.

,,Dus toen heb jij ook maar gekeken'', zei ik.

Hij haalde zijn schouders op. ,,Ik niet. Ik begrijp niet hoe de mensen het kunnen opbrengen. Die hele rijtoer van Den Haag naar Delft! Je kunt net zo goed naar het groeien van een plant kijken. En dan nog zo'n kerkdienst er achteraan. Maar mijn vrouw vond het prachtig.''

,,Ik denk dat het vrouwen meer doet dan mannen'', zei de vrouw onder zijn mechanisch schuierende handen.

Hij knikte. ,,Ik kreeg tegen enen mijn eerste klant. Een man. Ik had de radio onder de kerkdienst aanstaan, want je wilt het toch een beetje volgen, maar opeens zegt mijn klant terwijl die dominee staat te preken: wil je 'm asjeblieft uitzetten, ik heb er helemaal niks mee.''

Hij grinnikte en begon met een handspiegel om de vrouw heen te draaien, zodat ze de spectaculaire resultaten kon beoordelen via de weerkaatsing in de grote spiegel voor zich. Een huiveringwekkend moment vind ik altijd, omdat je opeens het lelijke achterhoofd van een onbekende ziet.

,,En jij?'' vroeg hij.

Ik kuchte. Hoe graag ik ook solidair ben met mijn soortgenoten, ik kon niet ontkennen dat ik weer urenlang gefascineerd had zitten kijken. Het moest de vrouwelijke kant in mij zijn, besefte ik een beetje beschaamd. ,,Ik heb toch wel even meegekeken'', ontweek ik.

,,Vond u het mooi?'' vroeg de vrouwelijke klant. Ze keek via de spiegel naar mij.

,,Eigenlijk wel'', zei ik.

,,Wat vond u het mooist?''

Zou ze beseffen dat ze een nogal intieme vraag aan een vreemde stelde? In feite wilde ze weten of ik ontroerd was geraakt, en zo ja, waardoor dan precies.

,,De manier waarop die grenadiers de kist hanteerden'', zei ik. ,,Zoals ze 'm tussen zich lieten dalen en rijzen, zonder merkbare krachtsinspanning, alsof er een onzichtbaar liftje tussen ze stond. En dan het moment waarop ze uit die kelder weer bovenkomen, nu met lege handen.''

Mijn kapper hielp zijn klant uit de stoel en zei achteloos in zijn loopje naar de kassa: ,,Wat was er nou met Benno's bril? Waarom moet-ie 'm afzetten?''

Ik wees op mijn eigen bril. ,,Multifocus. Bij het afdalen van een trap zie je soms onscherp. Je bent bang dat je valt.''

Hij keek me met een scheef lachje aan. Hij zocht naar een grap, vond 'm niet, en zei toen maar tegen zijn klant: ,,Moet ik je alvast opschrijven voor over vijf weken?''