Prijs voor malle meiden en zotte Vlaamse humor

De Wim Sonneveldprijs van het Amsterdams Kleinkunst Festival is gisteravond gewonnen door twee finalenummers: het duo Dames voor na Vieren en de komiek Wouter Deprez. Voor het eerst in de 17-jarige geschiedenis van het festival kon de jury niet kiezen.

,,De stemmen staakten'', zei voorzitter Hijlco Span. Dames voor na vieren won ook de publieksprijs. De derde finalist, de groep Kaal, werd wegens de gedeelde hoofdprijs tweede.

Dames voor na Vieren, bestaande uit Hanneke Drenth en Anne van Rijn, volgen een opleiding aan de Koningstheaterakademie in Den Bosch en bleken zich te bewegen in de malle-meidensector. Ze lieten een snel gemonteerd optreden zien met een groot aantal schakelingen tussen meligheid en scènes die iets meer om het lijf hadden – zoals het telefoongesprek tussen een hartverscheurend huilend meisje en haar in tijdnood verkerende moeder: ,,Bovendien heeft mama vanavond een heel belangrijk feestje – en mama heeft dertig paar schoenen en mama moet nog kiezen.''

Wouter Deprez, de tweede winnaar, is de zoveelste in de rij zotte Vlamingen wier betoogtrant een merkwaardig soort logica vertoont. ,,Op mijn teken mag u uw favoriete kleur uitbeelden!'' roept hij uit. En: ,,Hoe lastig moeten loopwedstrijden geweest zijn voordat de finish werd uitgevonden?'' Deprez maakt vorderingen: anderhalf jaar geleden stond hij al in de finale van het concurrerende Cameretten-festival in Rotterdam, maar moest het toen afleggen tegen het duo Ruben & Nathan.

De haarloze zanger Sven Budding, die optreedt met zijn begeleidsgroep Kaal, liet vooraf al weten ,,eigenlijk geen cabaret'' te maken. In plaats daarvan zingt Budding ietwat gepijnigde liedjes met chanson-pretenties over ,,de tragiek van de poëet'', met zinsneden als: ,,Dus sta ik met een hart vol leed en boetekleed in duisternis...'' En op zijn piano stond een wodka-fles.

Wegens de onenigheid binnen de jury duurde de avond tot bijna middernacht. Na een gastoptreden van de chansonnière Wende Snijders wist presentatrice Loes Luca, die zei ,,een bloedhekel aan cabaret'' te hebben, niet meer hoe ze de stilte nog moest vullen. Daarop zette Job Schuring, de winnaar uit het eerste jaar, een paar liedjes in die hij echter geen van alle voltooide: ,,Ik ben gewoon te dronken.'' Pas daarna verscheen Span met het nieuws, dat de jury geen keuze had gemaakt.