Eenmaal, andermaal, verkocht aan die Rus

Eerst beginnen ze `onze' voetballers te kopen. En nu gaan ze zich ook met `onze' bedrijven bemoeien.

De Russen, of beter gezegd: de Russische oligarchen, de entrepreneurs die in het wilde oosten in de jaren negentig fortuin hebben gemaakt.

Een paar weken geleden verkocht PSV aanvaller Arjen Robben aan Chelsea, een Britse voetbalclub die met het geld van oligarch Roman Abramovitsj lekker kan grasduinen op de Europese velden. Hij zou al zo'n 230 miljoen euro in de club en spelers hebben gestoken.

Nu begint Alisher Usmanov, een ondernemer die 12 procent van de aandelen van staalbedrijf Corus heeft gekocht, zich te roeren. Wim Kan voorspelde het jaren geleden al: de Russen komen, maar ze komen één voor één.

Corus (Latijn voor wind uit het noordwesten) is het product van de fusie eind 1999 van British Steel en Koninklijke Hoogovens, waarin de Nederlandse overheid en de gemeente Amsterdam decennialang een trouwe aandeelhouder waren.

Als fusie op basis van gelijkwaardigheid is staal- en aluminiumbedrijf Corus nooit een succes geweest. Bestuurlijk gezien leden de Nederlanders een nederlaag, ook al waren de financiële resultaten in de staalcyclus aan Britse zijde substantieel slechter.

Vorig jaar haalden de Nederlandse commissarissen van Hoogovens wel een historische overwinning toen zij verkoop van het aluminiumbedrijf, dat formeel aan de Nederlandse werkmaatschappij is gekoppeld, bij de rechter wisten tegen te houden. In Londen begrijpen zij daar weinig van: dat de commissarissen van een ondergeschikte werkmaatschappij een besluit van de topdirectie kunnen blokkeren.

En wat vindt Usmanov? Nederlanders moeten meer te zeggen krijgen in het Corus-bestuur, zei de Rus gisteren tegen Het Financieele Dagblad. Hoogovens in IJmuiden is een ,,onderneming van wereldklasse''. En die fusie met die Britten, dat was een ,,absurd plan''. Kijk, dat horen wij Hollanders graag.

Usmanov wil een plaats in de raad van commissarissen van Corus, en zoekt de steun van andere partijen die nog wel wat te klagen hebben over de directie. In termen van het Nederlandse overlegmodel: de Russische belegger zoekt draagvlak. Als de Nederlandse fractie binnen Corus de bedrijfstop wil plagen, biedt zíj de Rus wel een commissariaat aan. Niet bij Corus, maar bij werkmaatschappij Hoogovens. Om een leuze uit de kruisrakettenstrijd van twintig jaar geleden te parafraseren: liever een Rus in de keuken, dan een raket in de tuin.