Bloedzak

Laten we het over doping hebben.

Is neuken doping? Voor het gros der mensheid is neuken doping. Voor het gros der atleten evenzeer. Maar een obscurantisch bijgeloof brengt de atleet in verwarring en gewetensnood. De ontsteking die de seksuele bom doet ontploffen kan ook aangewend worden om het lichaam te doen ontploffen in een extatische sportprestatie, zo luidt het credo. Het is bekend dat in verschillende yogische disciplines via lucide meditatietechnieken de seksuele kracht wordt getransformeerd in een spirituele: het ego blaast zichzelf op en mondt uit in het verlossende Nirvana. Ik heb echter niet de indruk dat de atleet geïnteresseerd is in het doven van zijn ego. En nog minder in verlossing. De spirituele meesters raden onrijpe zielen trouwens met klem af de onthouding in praktijk te brengen, want krankzinnigheid zal hen ten deel vallen.

De wielrenner Jesus Manzano werd door de ploeg Kelme ontslagen omdat hij tegen de ploegregels in seks had met een vriendin terwijl hij de prikkel had moeten concentreren ten behoeve van een sportieve uitbarsting. Dit krenkte zijn ego zo zeer dat hij in de Spaanse krant As in feuilletonvorm wraak nam. Onder de kop `Zo drogeert een wielrenner zich' deed hij verslag van het medische reilen en zeilen bij de ploeg Kelme.

Een boeiend verslag, mag ik wel zeggen. Tijdens de Tour 2003 kreeg Manzano 50 milliliter van een hem onbekende substantie toegediend. Hij belde naar zijn vriendin. `Kijk morgen naar de televisie, ik ga er staan.' Een dag later verscheen Manzano close in beeld. Hij trok vroeg ten aanval maar werd halverwege in een ambulance geladen. Het gevoel in armen en benen was verdwenen. Manzano was enkel verteld dat de substantie de hematocrietwaarde laag hield, maar het hemoglobinegehalte omlaag bracht. (Dit ruikt naar kunstbloed waarmee zwaar gewonde frontsoldaten een paar minuten langer in leven worden gehouden.) De geheimzinnige substantie boven op het eerder afgetapte maar weer toegediende extra (eigen) bloed veroorzaakte volgens hem de obstructie.

Ik ben niet zo'n voorstander van het geklieder met bloedzakken op een hotelkamer. Toen ik nog een tiener was las ik in de krant een verhaal over Gimondi. Gimondi werd door de journalist op zijn hotelkamer betrapt terwijl hij aan een zak bloed hing. Ik vond het een onsmakelijk verhaal. Bloedzakken horen op een operatiekamer thuis vond ik toen, en vind ik nog steeds.

Werkt bloeddoping? Ik was professional in de jaren tachtig. Nooit heb ik een soigneur dan wel ploegarts getroffen die me het voorstel deed. In de Tour van 1984 bediende een Franse ploeg zich van de methode. Niet zonder succes. Maar het succes had een staartje. De lichamen van de met bloed bezwangerden presteerden als een fantastisch vuurwerk maar doofden navenant.

Vier jaar later probeerde een Nederlandse ploeg het opnieuw. Alweer, niet zonder succes. Maar het experiment bloedde dood. De wielersport (en elke tak van duursport) stond op de rand van de revolutie die EPO heette en die het amateuristisch gepruts met bloed tot bagatel verhief.

Sinds EPO traceerbaar is lijkt het erop dat de bloedzak hot is.