The Vines

Een Australische groep die met Amerikaanse invloeden op de loop gaat en het in de Engelse pers toch goed doet: dat kan nooit lang goed gaan. Inderdaad wordt het grunge-truukje van The Vines in die regio na een hype inmiddels grondig uitgekotst. Toch is Winning Days niet zomaar een matige tweede plaat van een vroegtijdig opgebrande Nirvana-kloon. Voorman Craig Nicolls heeft nog altijd een gelukkige hand van liedjes schrijven, waarin ook Beatles, psychedelica en andere bonte invalshoeken figureren. Zo'n liedje als TV Pro is goud waard: een ijl coupletje met een meeslepende melodie, een uit de voegen barstend nonsensrefrein en vervolgens gaan ze nog net even harder.

Winning Days bevat meer van die krakers met bijna geniepige effecten, die zich als weerhaken in het geheugen nestelen. Maar er staan ook buitengewoon slappe en slome misbaksels op die je reikhalzend doen uitzien naar een overstuurde gitaar of een geschreeuwde zangpartij.

Het kon nog wel eens een paar albums duren eer Nicolls het goede evenwicht te pakken heeft, maar in al zijn zwakheden laat Winning Days horen dat het erin zit.

Winning Days (Capitol, distr. EMI)