Davidovitsj in Russische stijl

Chopin, Schumann, Liszt zijn van oudsher de favoriete componisten van pianisten van de Russische School, met de dood van Richter en Gilels vrijwel uitgestorven. De Russen stonden niet alleen voor de romantische benadering, concentratie op klank, frasering en een gloedvol cantabile, maar ook voor individuele vrijheid, persoonlijke muzikale beleving en een volkomen eigen geluid.

De 75-jarige Bella Davidovitsj behoort tot de laatste exponenten van de Russische Pianoschool en gisteravond deed ze haar afkomst alle eer aan in Chopin en Schumann met veel pianistieke diepgang, warmte en overgave.

Tijdens Chopins Fantasie in f liep Davidovitsj nog een beetje warm. Ze nam alle tijd om de contouren van deze `uitgeschreven improvisatie' helder en gewetensvol te omlijnen, en dat proces ging gepaard met een bloedrode, gulle klank, golvende armen en een royaal rubato. Mooi, maar Chopins vluchtige onstuimigheid werd bijna gesmoord in nadrukkelijkheid.

Overtuigender klonk de doorleefde lezing van Chopins Nocturne in Es, gevolgd door een karaktervolle interpretatie van het Scherzo nr. 2 in bes, opus 31. Hier koesterde Davidovitsj de noten als een muzikale oermoeder, die al haar kinderen de ruimte geeft om volledig zichzelf te kunnen zijn. Traagheid veranderde gaandeweg in de tijdloze vanzelfsprekendheid van organische groeiprocessen. Zó en niet anders komt alles tot zijn recht, was de kernachtige boodschap van Davidovitsj.

In vijf walsen van Chopin toonde de pianiste zich lichtvoetiger, onweerstaanbaar uitnodigend om de ogen te sluiten en je mee te laten voeren op de sensuele vleugels van de wals in zijn meest poëtische hoedanigheid, elegant en zwierig, zwoel en stijlvol tegelijk.

Hoezeer Davidovitsj zich als pianiste onderscheidt van de jongere generaties, werd duidelijk tijdens haar gedecideerde, tot in de kleinste details genuanceerde uitvoeringen van Schumanns tedere Arabeske in C 18 en diens Carnaval. In de 21 delen van dit kleurrijke muzikale epos bracht Davidovitsj met alle warmte en wijsheid die ze in zich heeft orde in Schumanns hybridische chaos. Waar modernere pianisten veeleer geneigd zijn tot het benadrukken van de humor, de ironie, de vaart en de groteske ongrijpbaarheid van dit werk, dwong Davidovitsj de onstuimigheid en de onrust van Schumann met zachte hand in betoverende banen.

Concert: Bella Davidovitsj, piano. Gehoord: 28/3 Concertgebouw Amsterdam. Radio 4: 26/4 13.30u