Column

Respectloos

Mijn moeder was een koningin! Een regelrechte schat. Tien jaar geleden overleed ze en hebben we haar met een diepe buiging begraven. Alles wat haar lief was stond rond de kuil. Er stond geen hufter tussen. Het regende verschrikkelijk.

Nu is de moeder van Trix dood. Gedoofd als een waxientje. Ze is wel chic gestorven. Terwijl de rest van bejaard Nederland verzoop in de eigen urine, één keer per maand mocht douchen en glutonpuree en voorgekauwde schnitzels tot zich moest nemen, luisterde de demente prinses in het duurste verzorgingstehuis ter wereld (één patiënt en negentig man personeel!) naar de laatste vogeltjes. En nooit op een wachtlijst gestaan!

Wat mij het ergste lijkt is dat je als koningin je moeder niet gewoon gezellig mag begraven. Normaal roep je de familie bij elkaar, huil je een paar liter en graaf je een kuiltje! Zand erover. De laatste adem is geblazen en wat zijn we dan nog waard? Niks toch. Toen Yassin uit zijn rolstoel werd geblazen lag hij binnen een paar uur onder het droge woestijnzand. Zo gaat dat.

Iedereen roept nu om het hardst dat Juul zo menselijk was. Vond ik ook. Ze vluchtte toen het oorlog was, zocht in haar wanhoop over haar bijna blinde dochter een tijdje steun bij een toenmalige Jomanda en hield tijdens de Lockheed-affaire haar graaiende man de hand boven het hoofd. Zeer gewoon en uiterst menselijk gedrag. De laatste interviews met haar waren het leukst. Ze kreeg gezonde schijt aan het belachelijke protocol en riep zowel tegen Mies als Maartje de vrolijkste dingen. Iedereen genoot er van.

Juliana was nog koningin in de tijd dat allerlei treurige provincio’s op 30 april na het aanbieden van de meest smerige lokale kruidkoeken achteruit de bordestrap af moesten. Je mocht de koningin de rug niet toekeren. Jammer dat niet een van die kinkels ooit zijn heup gebroken heeft. Dat waren nog eens tijden.

Juist Juliana heeft dat afgeschaft. Zij wilde gewoon, gewoon en nog eens gewoon! Ze schreeuwde het bijna tegen Mies. Wat een leuke vrouw, dacht ik toen. En nu de beelden herhaald werden denk ik het nog steeds.

Dus mijn vraag is waarom er niet wat meer respect is voor Juliana? In haar laatste interviews liet ze duidelijk weten dat ze een doodgewone oma was. Een moeder. Een echtgenote. Niks meer, niks minder. Dit wordt ook steeds door iedereen aangehaald. Waarom dan na haar dood al die poespas? Waarom dat gezeul met het lijk van die schat? Zelfs het autoritje van Baarn naar Den Haag kwam rechtstreeks op televisie. Je moet je als land toch echt collectief te pletter vervelen als je hier tijd en geld voor hebt.

En nu ligt ze een weekend opgebaard en trekt een leger truttige bodywarmers en sneue mannen langs haar kist. Voyeurs, die eerlijk toegeven dat ze wel eens een glimp van het paleisinterieur willen opvangen. Bij Claus trokken negentigduizend zachtgestoorden langs de baar en ik vrees dat Juliana er veel meer trekt. Vorige week de Huishoudbeurs en deze week de kist van Juul.

Waarom wordt de lieve Juliana niet met rust gelaten? Waarom laat de koningin dit circus toe? Waarom laat ze al die gluurders in haar tuin? Daarom snap ik Bernhard zo goed. Hij zit heerlijk in Soestdijk en heeft al laten weten dat hij nog niet zeker weet of hij er dinsdag wel bij is. Benno, zoals de anjerprins door zijn vrouw altijd liefkozend genoemd werd, heeft gelijk. Waarom zou je je verdriet delen met gestoorde onderdanen uit Cadzand en Boxmeer? Waarom zou je je laten filmen op het moment dat je jankt om het verlies van je vrouw? Waarom zou je tussen types gaan zitten die er alleen maar zijn omdat ze een bepaalde functie bekleden? We hebben het over de dood. Het afscheid! Het slot van een leven. Ik zou ook weigeren. Het gerucht gaat dat hij donderdag achter de bommeldingen op de diverse stations zat.

,,Het lijk van mijn vrouw is geen attractie”, schijnt hij door de paleisgangen geschreeuwd te hebben. En terecht.

Wat ik dinsdag doe? Ik drink een borrel met Benno! En een stevige ook. Waarop we drinken? Op de republiek!