Politiek en wet staan veraf van Schiphol-realiteit

Het kabinet kondigt plannen aan om Schiphol verder uit te breiden. Nog twee nieuwe banen erbij, zodat Schiphol mainport blijf en kan doorgroeien naar 750.000 vluchten per jaar (NRC Handelsblad, 17 maart). Vlak daarna verschijnt de nieuwsbrief van CROS, de voormalige Commissie Geluidhinder Schiphol. Nog nooit werd zo indringend duidelijk dat de politiek in een geheel eigen wereldje leeft dat ver afstaat van de realiteit. De brief meldt: ,,In 2003 zijn er in totaal 392.997 vliegtuigbewegingen afgehandeld. In dit overgangsjaar van de oude naar de nieuwe wet- en regelgeving is de luchthaven er in geslaagd om binnen de wettelijke grenswaarden te blijven.'' Niets aan de hand zou men denken.

Maar dan de realiteit, de wereld van de gewone burgers. Het Informatie- en Klachtenbureau van CROS noteerde 279.493 klachten. In vergelijking met 2002 is dit bijna een verdubbeling (92 procent meer). Het is het hoogste aantal klachten dat ooit in één jaar werd ontvangen. Ook het aantal klagers nam toe tot 12.006 personen. Die klagers wonen in 254 woonplaatsen; dit aantal nam toe met 26 procent. Dit terwijl het aantal vliegtuigbewegingen daalde van ruim 416.000 in 2002 tot 392.997 in 2003. Conclusies: de politiek en de wet staan ver af van de realiteit. Kan de politiek eens nadenken over de realiteit van 750.000 vliegbewegingen per jaar? Dat is 1,42 vliegtuigen per minuut, dag en nacht.

De gentleman-ondernemer die gelaten het fiscale overheidsbeleid als gegeven accepteert is een zeldzaamheid geworden. Een plan om de progressie in de belastingen te vergroten door disproportioneel om te gaan met faciliteiten lijkt me het ideale middel om deze soort volledig uit te roeien. Rolmodellen voor een nieuw type ondernemer zijn er genoeg: van de mannenbroeders van Baan tot en met losgeslagen kruideniers uit de Zaanstreek.