Oude Rockpalast magie

Men doet zijn oude Rockpalast video's nog maar beter even niet weg, hoe afgeragd ze ook zijn, want nu de eerste vijf dvd's van het legendarische WDR-programma verschenen zijn, valt op hoe zuinig er is omgegaan met de mogelijkheden van de dvd. Extra's die zelfs op de oude video's nog te zien waren, ontbreken hier. De selectieprocedure hangt af – zo wordt beweerd door de WDR – van de rechten die de samenstellers bezitten, maar dat verklaart bijvoorbeeld niet waarom op de Roger Chapman-dvd maar drie nummers van zijn wonderband The Streetwalkers staan, terwijl elke fan weet dat er veel meer opnames zijn.

Tot zover het slechte nieuws. Bovendien, we weten niet wat er nog komen gaat, dus nu al klagen is wellicht wat vroeg. De eerste vijf dvd's van dit revolutionaire tv-programma, dat halverwege de jaren zeventig begon, bieden elk wat wils. Net zoals het programma dat zelf altijd gedaan heeft. De voornaamste eis is altijd geweest: het live op een podium kunnen waarmaken. Rockpalast heeft door de jaren heen verschillende generaties aan zich gebonden, maar de pre-pubers die in het dofste deel van de jaren zeventig ineens echte podiumartiesten uit alle hoeken van de rockmuziek via de televisie voor de kiezen kregen, zullen met tranen in de ogen herinneringen ophalen. Tenslotte heeft dat programma menig knulletje ervan weerhouden van het dak te springen. Ik spreek uit ervaring.

Dat het programma al snel verhuisde naar concerthallen is dan ook voor dit type fan altijd een gotspe gebleven. De magie van de WDR-studio waarin de eerste optredens werden vastgelegd was vooral zo groot omdat je zo dicht met je neus op de muzikanten zat dat je de solo's van de gitaristen uit kon schrijven. Ook inspireerde die rommelige kleine studioruimte, met dat uiterst benevelde maar zeer welopgevoede Duitse publiek, de bands tot het blootleggen van alle zielen die ze in zich droegen.

Maar de eerlijkheid gebiedt de sentimentalist te zeggen dat maar weinig grotere concerten verwaaide idylles bleken. Neem de Thin Lizzy-dvd. Frontman Lynott mag zijn roedel huurlingen dan geen blik waardig gunnen, zijn band met het publiek is zelfs in die laatste Thin Lizzy-dagen (1981) nog doortrokken van een diepe gedeelde liefde voor het repertoire; een bijna hartverscheurende verbondenheid die deze coolste hardrocker aller tijden zo aangrijpend maakt. En dat is te zien en te horen.

De dvd met shows van Rory Gallagher is historisch gezien de belangrijkste van de eerste vijf. Deze zwaar onderschatte bluesrocker was in de eerste jaren van Rockpalast op zijn top en de dvd toont twee concerten (waaronder een complete show uit de WDR-studio) die nog altijd overrompelend zijn. Sowieso, aan de kwaliteit van de muziek ligt het nooit. Ook Southside Johnny met zijn Saterday Night Live Blues Brothers-rock is, hoewel legendarisch oubollig (zelfs al in 1979), technisch superieur en uiterst meeslepend. En Huey Lewis, die ik persoonlijk niet kan luchten, zet met zijn band een show neer die in ieder geval bewijst dat ze hun derderangs Boz Scaggs-epigonisme danig onder de knie hadden.

Velen van de videogeneratie zullen naar deze opnames kijken met de blik van de snelbuffetjunk die een lamsbout voorgezet krijgt. Maar verschillende oudere generaties zullen hun geluk niet opkunnen. En rockacademies hebben er weer enkele edities bij van het beste lesmateriaal dat er te krijgen is. Hoe hongerig de markt naar dit soort `eenvoudige, muziekgeschiedkundige dvd's' is blijkt wel uit het feit dat Amerikanen, die nooit van het programma hebben gehoord, prompt overal informeren of deze serie ook beschikbaar zal worden gemaakt voor de Amerikaanse markt.

Rockpalast On DVD, deel 1 t/m 5

Films:

Extra's: