Magical break met Mickey

Sophie de Klerck (38) is fulltime voorlichter bij een internationaal bedrijf, moeder van Max (6) en Tom (3), woont (tijdelijk niet) samen met Mark (40) en vertelt over haar drukke leven.

Daar zitten we dan, als een hecht gezinnetje, met zijn vieren in de trein naar Parijs. Dat wil zeggen, naar Euro Disney. ,,Geef die aan mij, stomme Tom, die komt uit mijn pakje'', gilt Max. Heerlijk toch, die pakketjes die ze uitdelen om je kinderen rustig te houden. Lekker uitrusten onderweg zal er wel niet bij zijn. Hoewel, heb moeten beloven mijn gsm uit te zetten. Weird, net of je een deel van jezelf uitzet. Straks op toilet even voicemail checken.

Nou zeg, mijn Mark verdwijnt wel erg in zijn boek. Ongelooflijk hoe mannen totaal van de wereld kunnen zijn, terwijl hun kinderen elkaar zo ongeveer afmaken. ,,Hoe vind je het boek, Mark?'' ,,Ja, je had gelijk, Hanif Kureishi is prachtig. Maar wel een beetje te veel herkenning.'' Na alle kabaal vallen de jongens zowaar in slaap, zodat ik ook aan een boek toekom.

Een paar uur later staan we op Main Street. Mickey komt ons levensgroot tegemoet. ,,Help, mama!'', roept Tom. ,,Schat, don't worry, mama en papa blijven bij je.''

We draaien in de Mad Hatter's tea cups. De jongens genieten. Of toch niet? Max trekt opeens wit weg. ,,Mahaaam, ik ben zo misselijk.'' Oh no, this isn't happening, hij moet overgeven. Lijkt te veel op zijn vader, kan niet tegen draaien. Vandaag ga ik er totaal voor, niets is me te veel. Snel pak ik een plastic zak en tissues uit mijn tas en vang de troep op.

Na iedere attractie belanden we in weer een cadeauwinkel met superdure souvenirs. ,,Mam, ik wil die Lion King-broek hebben.'' ,,Nou is het wel mooi geweest, jongens, jullie hebben al zoveel gekregen. Dit keer wil ik niets meer kopen.'' ,,Maar ik wil hem hebben!'' Tom loopt rood aan. Ik zak op mijn knieën en spreek hem toe. Eerst rustig, maar dan met mijn corporate stem. ,,Alles krijgen, dat kan nou eenmaal niet, Tom. Jullie hebben al een Donald Duck-horloge, een Buzz Lightyear Stunt Racer en een Finding Nemo Playstation game. Nu is het genoeg.'' Van woede plast Tom in zijn broek. Midden in de winkel, tussen de pluchen Poohs en de zingende Simba's. Ik wil kwaad worden, maar zie dat mijn Tom van heel woedend naar heel verdrietig overgaat. ,,Okay, schat, die broek heb je nu wel nodig, kom maar mee.'' ,,Maar dan mag ik ook een, hè mama?'' roept Max. ,,Ja, hoor wij zijn tenslotte maar een keer in Euro Disney.''

Trots lopen de jongens even later in hun nieuwe broek door Discoveryland richting Space Mountain. Wat heb ik dit weer superfantastisch opgelost. Mijn Mark heeft zijn lach van vroeger. Wel een geluk dat we de hond niet hebben meegenomen. Nog meer ongelukjes zou ik niet overleven.

Ook in ons Wild West hotel tussen de cactussen overal Disney-figuren. Als ik thuis ben, zal ik weer een dosis volwassenheid nodig hebben. Lekker Amerikaans ook dit hele Disney-gebeuren, ontbijt: steak met bonen. More than I can bear. Maar wat zijn de jongens gelukkig. Kinderen zijn net als werk: hoe meer je erin stopt, hoe meer je eruit krijgt.

Maar ook aan een magical break komt een einde. In de trein terug vraagt Max plotseling: ,,Mama, kom je nu weer bij ons wonen?'' Mijn Mark verstrakt. Hij zet zijn Mickey-oren af. ,,Mama en ik moeten eerst nog veel praten, lieverd.'' ,,Oh, maar Julia zei laatst dat haar mama had gezegd dat van te veel praten niemand gelukkig wordt.'' ,,Wie is Julia?'' ,,Dat weet je toch wel mama, dat nieuwe meisje in mijn klas.'' ,,Nee Max, dat weet mama niet, daarom gaan wij toch nog wel praten, want zoveel gepraat hebben wij nog niet.'' Ik kijk hem aan en vervolgens naar buiten naar het Hollandse landschap.

My oh my, wat wil ik met het leven?