Io non ho paura

Io non ho paura (ik ben niet bang) neemt ons mee naar een hete zomer in 1978 in Puglia, in het vergeten Zuid-Italië. In de onmetelijke en oogverblindende landschappen spelen kinderen zonder toezicht van hun ouders hun wrede spelletjes.

,,Door de camera consequent op een kinderooghoogte van 1 meter 40 te houden, transformeert Io non ho paura het alledaagse in elk beeld in iets mythisch en magisch, iets fascinerends en ook beangstigends. [...] Gabriele Salvatores is op dit moment een van de meest gezichtsbepalende filmers in Italië. In 1991 won hij een Oscar voor beste buitenlandse film voor Mediterraneo.''

Bas Blokker, 24 maart 2004.

In zes bioscopen.

cccc