Goed plan voor alternatieve behandelwet psychiatrie

Remmers van Veldhuizen beschrijft in het artikel `Schep ruimte voor behandeling onder dwang' (NRC Handelsblad, 18 maart), dat mensen die gedwongen zijn opgenomen, niet behandeld kunnen worden, omdat het gevaar door die opname reeds is afgewend.

En geen behandeling onder dwang, als er geen gevaar (meer) is. Dat kan leiden tot onnodig lang verblijf in ziekenhuizen, en soms zelfs in separeerkamers. Het alléén kijken naar `gevaar' kan dan leiden tot zorgverlamming, wat natuurlijk nooit de bedoeling geweest kan zijn van de wet BOPZ. Daarnaast heeft de BOPZ slechts betrekking op een relatief klein deel van de mensen met psychiatrische problemen en is de aansluiting op andere belangrijke gezondheidswetgeving moeizaam, zoals op de WGBO (Wet op geneeskundige behandelovereenkomst).

De door Van Veldhuizen geopperde behandelwet (Wet bijzondere behandelingen en zorg in de psychiatrie) kan voorzien in een evenwichtiger aanbod van klinische en ambulante behandelingen waarvan een opname onder dwang een onderdeel kan zijn. Een groot voordeel daarbij is dat de rechtspositie van de patiënt gehandhaafd blijft, feitelijk zelfs beter kan worden. Immers, een deel van de huidige gezondheidswetgeving (zoals de wgbo) wordt niet of globaal getoetst door de rechter of Inspectie voor de Gezondheidszorg.

Verder is de term `opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen' op zich al bijzonder geworden, omdat het begrip 'psychiatrisch ziekenhuis' nauwelijks meer wordt gehanteerd.

Van Veldhuizen beschrijft de onbedoelde bijwerkingen van de BOPZ en komt met een voorstel voor een alternatieve wet dat mijns inziens steun verdient.