Chocolaatjes voor ramadan

Juf Eefje werkt op een zwarte school en heeft daar romantische ideeën bij. Ze neemt zich voor om `deze kindertjes als een ware moeder Teresa onder mijn vleugels [te] nemen en ze [te] leren vliegen.' Maar: `Het gebouw van mijn school valt me ook de tweede keer tegen [...]. Het is een vriendelijk, blauw gebouw met veel ramen. Geen donker met graffiti besmeurde bunker met af en toe een klein raampje en hier en daar een kogelgat'.

Debutante Eefje Pleij (1973) is zelf onderwijzeres op een zwarte school en omdat de juf in het boek ook Eefje heet, mogen we aannemen dat Juf met staarten waarschijnlijk over haar eigen ervaringen gaat. Wat een kans: een jonge, energieke juf, gelukkig opgegroeid in het Gooi, die lesgeeft op een Amsterdamse zwarte school en nog schrijven kan ook. Helaas blijft Eefje Pleij nogal aan de oppervlakte. `Ik ben gewend aan een tuinman', denkt ze bij een bezoek aan de schooltuinen, `dat gewroet in de grond is niks voor mij. Met een beteuterd gezicht kijk ik naar mijn gelnagels.' De grotestadsproblematiek is voor Eefje Pleij duidelijk minder interessant dan het verlangen van een juf om aardig gevonden te worden. `Het valt wel op dat er 's avonds veel meer vaders langskomen', merkt ze op een dag met oudergesprekken op. `Mogen de moeders niet meer in het donker naar buiten of hebben ze van andere vaders vernomen dat er zo'n ontzettend leuke kleuterjuf aanwezig is?'

Goddank krijgt Juf Eefje op ongeveer eenderde van het boek een eigen klas: ze wordt de vaste leerkracht van groep 7 en mag met deze groep mee naar groep 8. Dan is opeens iets te zien van haar betrokkenheid. Dan is het af en toe mooi om te lezen hoe ze sfeer in haar klaslokaal probeert te brengen en hoe ze de meisjes voorlicht over tampons en maandverband (een van hen dacht dat ze doodbloedde), hoe er af en toe een ijzingwekkend verhaal van thuis bij haar terechtkomt (`Mijn ene broer wou mijn andere vermoorden. [...] Ze hadden allebei een pistool') en hoe ze sommige kwesties oplost met boerenslimheid. Dan zie je dat Pleij mooi materiaal in handen heeft. Jammer dat ze de hele tijd zo loopt te koketteren met haar grenzeloze naïviteit. Want waarom hangt ze nou toch weer tijdens de ramadan – `wat stom, ik was het helemaal vergeten' – chocolaatjes in de kerstboom?

Eefje Pleij: Juf met staarten op een zwarte school. Mets & Schilt, 192 blz. €16,–