Rechtszaak Parmalat

Het Italiaanse rechtssysteem is berucht om zijn traagheid en inefficiëntie.

De hoop bestond dat voor zo'n grote zaak als die van Parmalat een uitzondering gemaakt had kunnen worden, maar dat blijkt niet zo te zijn. Een Milanese rechter heeft de aanklagers een klap uitgedeeld door naar verluidt hun verzoek te verwerpen de belangrijkste verdachten in het Parmalat-schandaal – onder wie oprichter Calisto Tanzi, de accountants van het voedingsconcern en de Bank of America – snel voor de rechter te brengen wegens oplichting.

Terwijl een snelle procedure al in april had kunnen beginnen, zullen de aanklagers nu hun toevlucht moeten nemen tot de voorlopige hoorzittingen die gebruikelijk zijn in de normale procedures die jaren kunnen duren. En zoals iedereen weet die in het verleden de Italiaanse rechtspraak heeft gevolgd, gaat er bijna nooit iemand naar de gevangenis, ook niet na een veroordeling. De beroepsprocedures nemen meestal veel tijd in beslag. Aan het eind daarvan is de verdachte vaak te oud om nog achter de tralies te verdwijnen of is hij of zij het land allang ontvlucht.

De verwerping van het verzoek om een snelle procedure vormt niet noodzakelijkerwijs de weerspiegeling van een inschatting hoe sterk de aanklagers in hun schoenen staan. De beweegredenen van de betrokken Italiaanse rechter omvatten naar verluidt een gebrek aan bewijsmateriaal ter rechtvaardiging van een snelle berechting van de negenentwintig individuen en drie instellingen. Maar het vooruitzicht op een daadwerkelijke straf verdwijnt er wel door uit het zicht.

Dat is ook een klap voor Parmalat-curator Enrico Bondi, die spoedig pogingen in het werk zal stellen om een deel van het geld terug te krijgen dat Parmalat aan de banken had betaald vóór het failliet ging. Hoewel de twee zaken formeel gescheiden zijn, zou de taak van Bondi er een stuk makkelijker op zijn geworden als een snelle strafrechtprocedure mogelijk was geweest.

Het is ook een schande voor Italië. Het land heeft de beste kans opnieuw beleggers aan te trekken als het kan laten zien dat het zijn best doet zeker te stellen dat er geen Parmalats meer volgen. Maar als een bestraffing maar eindeloos wordt uitgesteld, gaat daar niet echt een afschrikwekkende werking van uit.

Onder redactie van Hugo Dixon. Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com. Vertaling Menno Grootveld.