In memoriam gedicht 1

Sinds de Romantiek zag men de dichtkunst bij uitstek als een vehikel voor gevoel en emotie. Wie meningen of een visie op politiek en maatschappij wilde ventileren, schrijve een essay of een roman. Wie slechts een terloops commentaar wil leveren op de wereld waarin wij leven, en op vooraanstaande personen daarin, kiest het politieke cabaret en de column. Een dichter die op afroep een actueel gedicht levert, verlaagt zich tot het niveau van cabaretier en columnist: hij levert een ééndagsvlieg die door de lezer met een glimlach (meer van spot dan van genoegen) wordt weggeblazen. Gerrit Komrij heeft dat helaas wat laat begrepen; Ilja Leonard Pfeijffer is nog niet zover.

Overigens, Ilja, voor de goede orde: ik denk dat Wilhelmina tot de advokaat-generatie behoorde, níét haar aanzienlijk modernere dochter Juliana.