Neus peuteren

Grasduinen in de kiosk. Tom Rooduijn bespreekt wekelijks een ander tijdschrift. Vandaag Quest.

Het nieuwe tijdschrift Quest (€3,95) is zo'n blad dat je als lezer verbaasd van jezelf doet staan: ,,Nooit geweten dat dát me interesseert.'' Het appelleert aan kinderlijke nieuwsgierigheid en doet denken aan het jongerenblad Zo zit dat. Maar kinderen zijn onbeschreven bladen en praktisch alles wat ze lezen is nieuw. Gisteren nog las mijn zoon een verhaal voor uit `Zo zit dat' over mysterieuze afbeeldingen in Britse graanvelden. Zijn verwondering was oprecht, die van mij geveinsd – want het was niet mijn eerste kennismaking met de graancirkels.

Quest probeert niet-actuele zaken tot noodzakelijke lectuur te verheffen. Het is een blad vol weetjes, van medische, historische, psychologische en technische aard. Om de volwassen lezer te blijven boeien, moet het van veel inventiviteit en originaliteit blijk geven: die wanhoop ademt elke pagina. Neem nu de wereld van het containervervoer: aan het laden en lossen van deze bakken komt behalve behendigheid ook de computer te pas. En elke reder heeft zijn eigen kleur containers. Voor je het weet, ben je alweer aan het eind van zo'n artikel – en kijk je nooit meer hetzelfde naar een passerend containerschip. Maar so what!

Dat geldt ook voor de in zijn neus peuterende medemens: volgens Indiaas onderzoek steekt slechts 3,5 procent van de mensen nooit een vinger in de neus, terwijl 4,5 procent van de peuteraars het `nasal debris' daadwerkelijk opeet. Deze kleine wetenschap is afkomstig uit een rubriek met een titel die in een dergelijk blad zo hoort te zijn: Vraag & Antwoord. Hier kunnen lezers te weten komen hoe een vlieg aan het plafond hangt, hoe een airbag weet dat hij zich moet opblazen en waarom mannen tepels hebben.

Dat betekent niet dat Quest overal een antwoord op heeft. In een artikel over het verschijnsel slaap wordt vastgesteld dat de wetenschap nog steeds niet begrijpt waarom de ene persoon enorm opknapt van een middagdutje van twintig minuten, terwijl een ander die iets langer slaapt de hele avond moe blijft. Quest profileert zich ook als ontmaskeraar van bakerpraatjes, en doet daarmee in de verte denken aan Het Beste: zo blijken melk drinken, vitaminen slikken en sporten helemáál niet gezond te zijn.

Staat er nu iets in Quest dat iets meer voorstelt dan een opgewarmd encyclopedisch lemma of een aardig wetenswaardigheidje? Nauwelijks, of het moet de column van Tomas Ross zijn. Deze maand schrijft de thrillerauteur over de veelbesproken maar nooit gevonden brief van prins Bernhard, waarin de prins-gemaal zichzelf in 1942 aan de Duitse bezetter als stadhouder zou hebben aangeboden. Ross' bewering dat die brief heeft bestaan is helemaal niet bedoeld om ,,de reputatie van de prins in diskrediet te brengen'', zoals de Rijksvoorlichtingsdienst stelde. Volgens de auteur zou Bernhards voorstel voor een stadhouderschap in de toenmalige oorlogssituatie juist van groot militair inzicht getuigen. ,,Jongens, we hadden hier toen de beul Seyss Inquart'', aldus Ross, ,,en het is wel zeker dat er onder Bernhard tienduizenden levens zouden zijn gespaard. Was het maar gebeurd! denk ik vaak, dan was ik, baby in de hongerwinter, nu stukken minder aan de tandarts kwijt.''

Hoe eenzijdige babyvoeding op latere leeftijd tot gebitsklachten leidt: prima verhaal voor het volgende nummer.