Juliana en Ralph

De Achterpagina ontving de afgelopen dagen vele anekdotes over prinses Juliana. Een kleine bloemlezing.

Mijn opa die als KNIL-militair veel door Indië reisde hield er een bijzonder dagboek op na: tussen 1907 en 1925 schreef hij in een fraai cahier elke dag uitsluitend de plaatsnaam op waar hij zich op dat moment bevond. Buiten die enorme rij exotische namen als ParePare en Honitetoe bevat zijn dagboek slechts een handvol gebeurtenissen die hij vermeldenswaard achtte. Zo kon hij het op zijn huwelijksdag niet nalaten hiervan notitie te maken en later werd de geboorte van elk van zijn kinderen zonder omhaal genoteerd.

Eén andere gebeurtenis moet een grote indruk op hem gemaakt hebben, want achter zondag 16 mei 1909 staat geschreven: ,,Tobi, Celebes. Bericht geboorte prinses Juliana.''

Wim Millenaar

Rotterdam, begin jaren vijftig. De loods in de haven stond 's ochtends vroeg vol met veldbedden. Buiten lag in een dun novemberzonnetje een oceaanstomer afgemeerd, net terug uit de Oost met een verse lading Indische Nederlanders. Broeders liepen af en aan met stretchers. Een voor een werden de veldbedden gevuld met bejaarden. Wij stonden binnen achter de dranghekken. In een van de bedden zou oma Moes moeten liggen.

Plots, een gemompel door de rijen wachtenden: ,,De koningin komt!'' En daar was ze, met in haar kielzog een schare fotografen. Ze liep op een bed af en boog zich over een hoopje mens. Het werd doodstil, iedereen wilde horen wat de koningin zei. Maar al voor het eerste woord brak het vuurwerk flitslichten los. De koningin beende weg. ,,Persmuskieten'', klonk het verontwaardigd. Maar die waren weer weg, achter de vorstin aan.

Hans Moll

Begin 1970 ben ik co-assistent in het Nijmeegse Radboudziekenhuis. Rond negen uur 's avonds nog even naar de vijfde verdieping in mijn witte jas. Beleefd laat ik een dame voor in de lift. Zij knikt mij vriendelijk toe en zegt: ,,U maakt lange dagen, dokter.'' Verguld dat ze `dokter' tegen me zegt, antwoord ik stoer: ,,Dat hoort bij het vak.''

,,Huisarts lijkt me een mooi beroep'', zegt de mevrouw, iets wat ik beaam. ,,Prettige avond verder.'' En we verlaten de lift.

Meteen komen een paar opgewonden verpleegsters op me af rennen. ,,Weet je bij wie je in de lift stond?''

,,Neen'', zeg ik, ,,maar ze kwam me bekend voor.''

Ben Schattenberg sr.

Januari 1976. Mijn ouders zijn, samen met alle ex-gegijzelden van de treinkaping te Wijster, uitgenodigd bij koningin Juliana op Soestdijk. De pers zal er ook bij zijn. Mijn moeder is naar de kapper geweest en zit, opgetogen, voor het eerst van haar leven bij de koningin aan tafel. Die is snipverkouden en mompelt, met waterige ogen en een rode neus: ,,En nou ook nog al die flitslichten van de camera's in m'n gezicht.''

Mijn moeder heeft met haar te doen en oppert goeiig: ,,Ach Majesteit, zal ik even op uw plek gaan zitten?''

De koningin buigt zich vriendelijk naar haar over en antwoordt: ,,Dat zou niet helpen, mevrouw.''

Jantina ter Veer

Na een bezoek aan Egypte in de jaren zeventig vloog Juliana met Bernhard aan de stuurknuppel van de Royal Fokker terug naar Nederland. Nadat ze was gaan zitten in de luxe fauteuil van het regeringsvliegtuig, pakte ze de kranten uit de krantenbak en wierp De Telegraaf verre van zich met de kreet ,,Waar is de NRC!''. Even later stampvoette ze van woede omdat het ,,Pappie'' niet werd toegestaan na het opstijgen een rondvluchtje boven de piramides te maken.

Vincent Mentzel

Zaterdagmiddag, lijn 1 naar Scheveningen:

,,Zit je me nou te dollen?''

,,Neen echt niet, daarom hangen de vlaggen halfstok..''

,,Je zit zit me gewoon te dollen!''

,,Nee, vanmorgen vroeg in haar slaap, 94 jaar...''

,,Als het waar is, dan was het een goede vrouw. Reken erop dat ze a-l-l-e-s heeft geweten. ALLES. En toch is ze hem trouw gebleven en heeft ze hem gewoon gehandhaafd. Ze heeft het heel zwaar gehad met hem...''

,,Als het morgen nog zo stormt, kom ik echt niet naar je toe. Dat zeg ik je nou alvast.''

Niels de Pous

Het is de maandag na het weekend van koninklijke rouw. Op weg naar het overleg met mijn studenten aan de Tilburgse journalistiekopleiding vraag ik me af hoe deze journalisten in spe het overlijden van prinses Juliana hebben ervaren. In het vaste `rondje nieuws' zal het vast aan de orde komen.

De spanning bouwt zich bij mij enigszins op als we het ene na het andere agendapunt afwerken. ,,En wat was er de afgelopen week in het nieuws?'' hoor ik mezelf zeggen.

De vraag heeft wel vaker wat plichtmatig geklonken, maar komt nu wél erg onnozel over. Er valt een korte stilte. Ik zie een van de deelnemers wat betrekken. ,,Ralph Inbar is deze week overleden'', zegt hij. De anderen zwijgen instemmend.

Ron van Dooren