Democratie in Spanje

De eerste uitspraken van de nieuwe premier Zapatero lijken er op te wijzen dat Spanje weer terugkeert naar wat in de jaren '80 de ,,natuurlijke omgeving van het Spaanse buitenlandse beleid'', d.w.z. de Europese Unie, werd genoemd.

Deze correctie op het beleid van Aznar is dus minder opmerkelijk of ingegeven door recente gebeurtenissen dan sommige deskundigen ons willen doen geloven. Daarnaast lijkt Zapatero meer een beleid van samenspraak en consensus voor te staan dan zijn voorganger, lijkt hij meer vertrouwen te hebben in Europese oplossingen voor gemeenschappelijke problemen en minder zijn oren te laten hangen naar particularistische economische belangen. Dit alles zal een positieve uitwerking kunnen hebben op de Spaanse democratische verhoudingen en wellicht ook op de verhoudingen binnen Europa. Want er is genoeg reden om de handen ineen te slaan, zoveel is wel duidelijk na de recente terreuractie.

We moeten niet de fout maken zaken om te draaien. De strijd tegen het internationale terrorisme is in essentie een strijd ter verdediging van onze open maatschappijen, hoe kwetsbaar die ook mogen zijn voor aanslagen als die van vorige week. De oplossing uit deze paradox is niet onze democratische grondbeginselen te verkwanselen. De onverwachte overwinnaars van de Spaanse verkiezingen lijken dit beter te begrijpen dan de zogenaamde terrorismedeskundigen.