Goodman ook sterk als balletdirigent

Wát een bevoorrechte positie heeft een balletdirigent. Hij kan niet alleen de illusie hebben dat hij met zijn gezwaai voor het orkest ter plekke muziek schept, maar dat hij die ook tegelijkertijd middels de dansers visualiseert. Dat is vooral het geval bij George Balanchine, want diens choreografieën weerspiegelen perfecte muzikale analyses en illustreren de stuctuur van de composities.

Geen wonder dat Roy Goodman, nog voor hij in september aantreedt als de nieuwe chef-dirigent van Holland Symfonia, in het Amsterdamse Muziektheater nu al voor zijn toekomstige orkest staat bij de begeleiding van het programma `100 jaar Balanchine' van het Nationale Ballet. En het zal niet de laatste keer zijn. Ermanno Florio is dan wel door het Nationale Ballet aangetrokken als muzikaal leider en als dirigent van drie balletseries per seizoen, Roy Goodman zal in de toekomst ook twee balletseries per seizoen dirigeren.

De Brit Roy Goodman (1951) is buitengewoon veelzijdig. Hij speelt viool (hij deed dat onder andere in het Amsterdam Baroque Orchestra van Ton Koopman) en hij beheerst het klavecimbel. Als dirigent van barokmuziek toont hij ook stilistische pluriformiteit: hij leidde de Hannover Band, de Amsterdamse Bachsolisten, het English Chamber Orchestra en het European Union Baroque Orchestra. Hij dirigeerde symfonie-orkesten en operavoorstellingen en leidde meer dan veertig wereldpremières van eigentijdse muziek.

Goodman is dus de ideale dirigent voor een zo gevarieerde balletvoorstelling met Balanchines Theme and Variations op muziek van Tsjaikovski, Agon op de gelijknamige seriële muziek van Stravinsky en Who Cares? op een medley van Gershwins-songs. In het vierde deel van Tsjaikovski's Derde suite werkt Goodman elegant en feestelijk naar een monumentaal bruisend slot. Stravinsky's Agon bleek in december bij een zeldzame uitvoering in de concertzaal zelfs voor Valery Gergjev een lastig en fragmentarisch stuk: experimentele kamermuziek voor groot orkest, soms bleek en glazig. Maar met Balanchines ballet erbij en met de liefdevolle attente behandeling van Goodman valt met die fascinerende en surrealistische expressie alles vanzelfsprekend op zijn plaats. De Gershwinmuziek bij Who cares? pendelt prettig tussen het strikte danstempo van Victor Silvester en de symfonische bigbandswing. Dat men hier telkens de zangstemmen mist, kan Goodman niet helpen. Of mag men van een zó geverseerd musicus vragen dat hij er ook nog bij zingt?

Holland Symfonia, in 2002 ontstaan uit de fusie van het Nederlands Ballet Orkest en het Noordhollands Philharmonisch Orkest, heeft met het benoemen van de nieuwe chef hoorbaar de juiste keuze gedaan, en speelt zeer overtuigend. De enthousiaste Goodman is een grote aanwinst voor het Nederlandse muziekleven.

Voorstelling: 100 jaar Balanchine door het Nationale Ballet en Holland Symfonia o.l.v. Roy Goodman. Gezien: 19/3 Muziektheater, Amsterdam. Herh.: t/m 4/4. Res: (020) 6255455