Rock 'n Roll in de cinema

Het regiedebuut van dEUS-frontman Tom Barman was een succes in België, maar zal het in Nederland waarschijnlijk vooral van een tweede leven op dvd voor de fans van de muziek van de regisseur moeten hebben. Helaas veroorzaakte de film hier niet hetzelfde rumoer als in Vlaanderen, waar hij werd geprezen om zijn poging meer rock 'n roll in de cinema te brengen of gehekeld om het nihilistische, of zo u wilt, realistische beeld dat hij gaf van een generatie jonge Antwerpenaren. Vooral het drugsgebruik tijdens de hypnotiserende feestscène waarin de kaleidoscopische gebeurtenissen uitmonden en waarin de levens van de negen hoofdpersonen elkaar voor even raken, schoot veel Belgen in het verkeerde keel-, pardon neusgat.

Any Way the Wind Blows ontleent zijn titel aan een nummer van J. J. Cale, zo vertelt de erudiete, kwikzilverig redenerende Barman in een opgenomen radiointerview op een schijf vol extra's. Inmiddels ontdekte hij dat er meer nummers bestaan met die aan een Amerikaanse traditional ontleende zinsnede. Maar zijn fascinatie met de wind dateert al voordat hij zichzelf op zestienjarige leeftijd gitaar leerde spelen. In de schoolbanken tekende hij zijn eigen stripfiguur: de windman, een alledaagse superheld, die soms even in staat is om waar te nemen wat er zoal aan indrukken, gedachteflitsen, sensaties en verwarring door de stad waait. In Any Way the Wind Blows is deze mythische figuur zijn wilde haren kwijtgeraakt, hij is zelfs een beetje moe, en kampt met rugpijn, van de stuwende kracht van de wind die hij aan alle kanten tegen zich aan voelt botsen.

Barman portretteert tobbers en zoekers, en doet dat waardig, waardoor zijn `gewone' mensen mythische glans krijgen. Hij doet dat ook met sprankelende visuele en verbale humor (de Nederlandse ondertiteling is bepaald geen luxe bij het plat-Antwerps dat er in de film gesproken wordt). De film begint met een man die uit het raam kijkt en een frisbee die als een vliegende schotel uit de ruimte tegen zijn hoofd knalt. Uit het niets, zoals de meeste dingen in Barmans universum ogenschijnlijk uit het niets effect sorteren.

De grootste misser op de dubbel-dvd is het ontbreken van een commentaarkanaal. De welbespraakte regisseur weet in de interviews en het commentaar bij tien minuten van de in totaal veertig minuten gesneuvelde scènes zoveel te vertellen, zoveel inspiratiebronnen, associaties en toevalligheden prijs te geven, dat het schreeuwt om meer. Maar ja, bij een film die gaat over mensen die kijken naar mensen die naar andere mensen kijken, moeten we waarschijnlijk onze ogen aan het werk zetten.

Any Way the Wind Blows

Film:

Extra's: