Pony's

Jongens die ponyrijden zijn er weinig. Jolien van der Graaf (12): ,,Ze vinden het niet stoer.''

Fleur Mouton (12): ,,Ze vinden het een sport voor mietjes.''

Dus zijn de 175 Equitatus-jeugdleden van de Rotterdamse manege de Jockeyclub bijna allemaal meisjes. Maar die kun je niet over één kam scheren.

Je hebt meisjes die eens in week een uurtje komen rijden. Zij borstelen en zadelen hun pony niet zelf. Jolien: ,,Vaak kunnen ze niet goed rijden. Ze schoppen de pony in zijn buik en trekken ze aan de teugels. Sommige pony's kunnen daar echt niet tegen. Die worden erg ongelukkig.''

Haar zusje Kristien van der Graaf (10): ,,En ze zitten er als een zoutzak op. Haha.''

En je hebt de échte ponymeisjes. Die spreken met een zeker dédain over de eerste meisjes. De echte ponymeisjes zijn ten minste zes dagen per week op de manege. Ze weten dat een pony veel aandacht nodig heeft. En zij geven die graag. Ze borstelen hun vacht tot die glimt, ze vlechten de manen, ze krabben de hoeven uit en fluisteren lieve woordjes in hun oren. Esmée Groen (12): ,,Je kunt niet binnenkomen en wegrijden. Een pony moet eerst aan je wennen.''

De ponymeisjes vinden pony's het leukste wat er is. Kristien: ,,Andere meisjes zitten op tennis of hockey. Gatver. Tegen een tennisracket kun je niet praten.''

Jolien: ,,Het verzorgen, het poetsen, het knuffelen is leuk. Je krijgt een band met een pony.''

Fleur: ,,Het is een soort broertje of zusje.''

Esmée: ,,Het is net een kind. Je weet niet wat hij gaat doen. Jij bent verantwoordelijk.''

Jolien: ,,De pony's in de manege staan in kleine stands. Ze krijgen steeds andere kinderen op hun rug. Sommige pony`s vinden dat best moeilijk. Wij maken hun leven leuker.''

Kristien: ,,Ik blijf mijn hele leven ponyrijden. Nou ja, als ik groot ben, moet ik op een paard.''

Esmée: ,,Ik blijf zo lang mogelijk op een pony rijden. Die hebben meer karakter.''

Kristien: ,,Hoe groter ze zijn, hoe lomper. Een pony is perfect.''

Dit is de vijfde aflevering van een serie portretten van verenigingen.