Eindelijk krediet

Maartje Duin is geslaagd voor haar Amerikaanse inburgeringsexamen: ze heeft een creditcard gekregen.

Afgelopen dinsdag werden de verhoudingen tussen Nederland en Amerika weer eens scherp aan het licht gebracht. Dat had niets van doen met wat Balkenende in het Oval Office met Bush besprak, maar alles met wat zich op datzelfde moment afspeelde in een bankkantoortje op de hoek van Vermont en Sunset, Los Angeles. Daar zette ik mijn handtekening onder een creditcardaanvraag. Een symbolische handeling, die het einde inluidde van mijn verzet tegen Het Amerikaanse Systeem.

Het begon allemaal pas echt toen ik had bedacht dat ik hier meer dan drie maanden wilde blijven. Ik had die periode in een huis met huisgenoten gewoond, tot wederzijdse ontevredenheid, en nu ging het echte settelen beginnen, met alle administratieve rompslomp van dien. Wie overweegt zich ooit in de Verenigde Staten te vestigen, of er, zoals ik, voor de grap, zogenaamd per ongeluk, wat langer blijft hangen, adviseer ik dit stukje over te slaan.

Waar te beginnen? Om een appartement, een internetaansluiting of een mobiel-telefoonabonnement te krijgen, moest je een schone credit history hebben. Dat betekende dat je een rekening bij een Amerikaanse bank moest hebben. Een rekening alleen was nutteloos, je moest juist schulden hebben opgelopen om te laten zien dat je die op tijd kon afbetalen. De credit history die je daarmee opbouwde, was een soort bevestiging van je bestaan en bleef je een leven lang achtervolgen. Als ik mijn auto drie maanden eerder op de pof had gekocht, was dat een goed begin geweest. Maar dat had niet gekund, want voor die credit history had je een Amerikaanse creditcard nodig. Zo snugger was ik niet dat ik dat in Nederland al had voorzien, ik was nogal halsoverkop vertrokken. Los daarvan was ik zo niet opgevoed, in het Nederlands had je maar één woord voor debt en guilt en dat hadden we aan Calvijn te danken. Ik had mijn auto dus netjes afbetaald. Een oud lor van 1450 dollar, dat kon nog net.

Ok. Om een bankrekening te openen, moest je een social-securitynummer hebben. Dat social-securitynummer liet een paar weken op zich wachten, weken waarin je geen telefoon en geen bankrekening had.

Pas wanneer je een Californisch rijbewijs had, kreeg je een betaalbare autoverzekering.

Maar om je rijbewijs te halen – eerst het theorie-examen en een paar weken later het rijexamen – moest je auto verzekerd zijn. Je moest dus een tijdelijke autoverzekering afsluiten. Hoe wist je wat de goedkoopste autoverzekering was? Via het internet dat je niet had. Had je er eindelijk een gevonden door bij een paar vrienden te internetten. Maar ja, waarom zouden ze bij de autoverzekeringsmaatschappij geloven dat jij je rekeningen op tijd ging betalen als je geen credit history had, en geen social-securitynummer? Echt niet omdat je ze zo aardig toelachte. Goed, zodra je een social-securitynummer had, meteen even bellen dan. Met welke telefoon?

Enzovoort, enzovoort. Misschien was het ook wel allemaal net in een andere volgorde, of sla ik een paar stappen over. Het kwam er hoe dan ook op neer dat het Amerikaanse Systeem tegen mij samenspande. En dat ik alles bij elkaar, bij de autoverzekering, bij mijn huisbazin, bij de firma voor mobiele telefoons, en bij de bank die een minimuminleg eiste, een paar duizend dollar aan borgsommen of vooruitbetalingen moest neertellen. Niet zonder slag of stoot. Waar mogelijk schold ik de dienstdoende beambte de huid vol. Het ging me niet zozeer om het geld dat ik kwijtraakte; hier stond mijn identiteit op het spel. De dienstdoende beambte begreep dat zelden. Maar niet alles was verloren. Zolang ik nog geen Amerikaanse credit history had, was mijn bestaan hier niet bevestigd en kon ik blijven leven in dat heerlijke niemandsland tussen twee culturen. Zie de credit history als het Amerikaanse inburgeringsexamen. Voor de proeftest van dat examen slaagde ik afgelopen dinsdag. Op kosten van mezelf – een slordige driehonderd dollar – mag ik het komende jaar schulden gaan oplopen om te laten zien dat ik het kan. For once and for all heb ik mij overgeleverd aan Het Amerikaanse Systeem. Is het erg dat ik dat niet eens erg vind?