Veel seks en dunne zang bij show van punky Pink

Pink is de anti-Britney; het lelijke eendje van hiernaast dat er een eigen wil op nahoudt. Het rebelse imago van de Amerikaanse popzangeres wordt onder haar jonge publiek voor `punk' versleten, maar komt in feite neer op een slimme variant op oeroude Amerikaanse entertainmentprincipes. Met haar 24 jaar is de uit de dansclubs van Philadelphia verrezen Pink (ware naam Alecia Beth Moore) een volwaardige showvrouw, die op het podium het energieke middelpunt vormt van een goedgetraind dansklasje.

Haar definitieve pop-statement maakte ze in 2001 met Get the party started, een zonnig lied waarin ze de spring-in-het-veld speelde die elk feestje tot een succes kon maken. Nu ze zich op haar recente album Try This een volwassener aura wil aanmeten, moet er gerockt worden en krijgen de harde gitaren de overhand boven de luchtige dansbeats. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat Roger Davies, de man achter de wederopstanding van Tina Turner als rockster in de jaren tachtig, zich over Pinks carrière heeft ontfermd.

Videoclips zijn een belangrijk onderdeel van Pinks artistieke wezen, ook in de liveshow waarin bekende clipfragmenten als plakmiddel tussen de nummers werden ingezet. De nadruk op massieve gitaarmuziek brak Pink op, want de onwrikbare muur van geluid werd zo lelijk hard versterkt dat haar dunne en schelle stem er moeilijk bovenuit kwam. Vooral in de ballades was dat dramatisch, en kon ze met haar geforceerde zang niet rechtvaardigen dat ze de veel betere zangeres Christina Aguilera een steek onder water gaf in een fragment uit Beautiful, dat ze tot een lelijke opblaaspop richtte.

Seks was een buitensporig belangrijk onderdeel van de show met veel halfblote danseressen, een paaldans-act en zelfs een soort lapdance met een mannelijk fan die eerst op een stoel werd vastgebonden. Het was nog maar de vraag in hoeverre Pinks jonge en overwegend vrouwelijke fans van al die afgeplakte tepels en blote billen gediend waren.

Muzikaal viel er behalve de herkenning van bekende nummers niet veel te halen, want er werd vooral mechanisch en onnodig hard gespeeld. Gunstige uitzondering was de Janis Joplin-medley, waarin Pink alleen met haar akoestische gitarist iets van oprechte liefde voor muziek liet doorschemeren. Voor de rest was het een gladde en schreeuwerige vertoning die niet kon tippen aan Shakira, de vrouw die de kroon van Tina Turner allang heeft overgenomen.

Concert: Pink. Gehoord: 18/3 Ahoy', Rotterdam.