Overval

In een Indonesisch restaurant in Den Haag vond afgelopen zaterdagavond een bijzondere roofoverval plaats. Twee gewapende mannen met bivakmutsen drongen omstreeks 20.00 uur de zaak binnen. Eerst eisten ze bij het personeel het geld uit de kassa op, daarna bedreigden ze de circa vijftig gasten.

,,Ze riepen om portemonnees en geld en zeiden dat we op de grond moesten gaan liggen'', vertelde een gast. ,,Ze prikten met hun pistool in de rug van mijn vriendin en haalden tien euro uit haar portemonnee. Meer zat er niet in. Iedereen was redelijk rustig, wij ook. Het ging zo snel. Pas later word je woedend, als alles achter de rug is.''

Toen ik deze krantenregels las, sloeg de motor van mijn geheugen onmiddellijk aan. Waar had ik eerder van zo'n soort overval gehoord? Ergens en ooit in een of andere rechtszaal?

Plotseling wist ik het. We hadden hier te maken met een geschiedenis waarin de werkelijkheid de kunst imiteert en niet andersom. Een creatieve geest had met de beste artistieke bedoelingen zó'n oorspronkelijk en tevens praktisch idee bedacht, dat het navolgenswaardig was geworden voor bozere geesten.

De restaurantoverval deed zijn intrede in de wereld van de misdaad dankzij de befaamde speelfilm Pulp Fiction uit 1994 van Quentin Tarantino. Ik heb die film er nog eens goed op nagekeken en kwam opnieuw onder de indruk van de levensechtheid waarmee zo'n overval wordt uitgebeeld. De film begint en eindigt ermee.

Het dievenpaartje Honey Bunny (Amanda Plummer) en Pumpkin (Tim Roth) zit in een restaurant te ontbijten. Ze zijn besluiteloos. Pumpkin heeft niet zoveel zin meer in riskante overvallen. Dan krijgt hij een ingeving. ,,Niemand berooft ooit restaurants'', zegt hij verbaasd. ,,Waarom niet? Cafés, drankwinkels, pompstations, daar word je kapotgeschoten. Maar een restaurant beroven doe je met je ogen dicht. Omdat ze het niet verwachten, tenminste niet zo erg...''

,,En je komt hier ook geen helden tegen'', valt Honey Bunny hem bij.

,,Heel goed'', zegt Pumpkin. ,,Ze zijn verzekerd, dus de bedrijfsleider doet niets. Hij wil alleen maar z'n klanten houden. En de klanten zijn overdonderd.''

,,Heel slim'', zegt Honey Bunny. ,,We doen het meteen.''

Ze kussen elkaar, zeggen nog eens hoeveel ze van elkaar houden en dan gaat Pumpkin op zijn stoel staan, zwaait met zijn pistool en roept: ,,Dit is een overval.'' En Honey Bunny krijst er achteraan: ,,Zodra een of andere lul iets doet, schiet ik 'm voor zijn klotekop.''

Pas aan het slot van zijn film laat Tarantino zien hoe het afloopt. Niet helemaal goed voor de daders, die niet konden weten dat zich onder de gasten nog twee veel grotere boeven bevonden.

Precies zoals Honey Bunny en Pumpkin het personeel en de gasten van het restaurant beroven, zo zouden de twee rovers in Den Haag dat tien jaar later doen. Wat leert dit ons? Twee dingen. Dat ook voor criminelen goede ideeën schaars zijn. Plus dat sommige criminelen gretige speelfilmkijkers zijn.

Ik heb zelf ook nog een ideetje. Overvallen worden in een bioscoop tijdens een speelfilm van Tarantino, waarin hij een overval in een bioscoop in scène zet dat lijkt me wel wat.