Kinderen maken tentoonstelling

In een tentoonstellingsruimte in Amsterdam hangt een foto van Pim, de goudhamster van Koen (10). Pim is laatst gestorven en Koen heeft nu een nieuwe hamster, Droppie.

Maar toen Pim nog leefde fotografeerde Koen hem graag. Koen had een wegwerpfototoestel gekregen van de Stichting ter Bevordering van Vrolijkheid, een vereniging die leuke dingen bedenkt voor kinderen van asielzoekers. Vaak wonen ze in een asielzoekerscentrum, een minidorp waar alle vluchtelingen bij elkaar wonen.

De mensen van Stichting Vrolijkheid bedachten dat het leuk zou zijn kinderen uit een asielzoekerscentrum en Nederlandse kinderen vrienden te laten worden, door ze te laten schrijven, tekenen en fotograferen over hun leven. Van hun foto's, tekeningen en uitspraken is een tentoonstelling gemaakt die Mijn Wereld heet. Vijf Nederlandse en vijf gevluchte kinderen werkten er een half jaar aan. Dat was leuk, vertelt Koen, vooral omdat ze van echte fotografen leerden hoe ze moesten fotograferen.

Twee van Koens foto's zijn uitvergroot. Eén daarvan is een zelfportret dat hij in de spiegel maakte. Er loopt op die foto een witte straal licht door hem heen. ,,Hij was eigenlijk mislukt'', zegt Koen over de foto. ,,Maar nu vind ik hem juist wel mooi.'' Over zijn geschilderde zelfportret, dat ook op de tentoonstelling hangt, is hij niet tevreden. ,,Mijn oren en mijn haar zijn goed, maar mijn gezicht niet; mijn wangen zijn in het echt niet zo bol.''

Koen houdt van dieren, staat bij zijn foto's, vooral dus van hamsters. Later wil hij in zijn huis één kamer speciaal voor hamsters hebben. Daarin lijkt hij op de andere kinderen die meededen, of ze nu in Nederland zijn geboren of niet: ,,Bijna allemaal houden ze van dieren.'' Koen heeft gelijk. Alexander uit Liberia fotografeerde de duiven bij zijn huis. Abel wil later een paard, Dido wil in een dierentuin werken en Jana wil een hond.

Ook verder is er natuurlijk geen verschil tussen de kinderen uit het asielzoekerscentrum en de kinderen die daarbuiten wonen. Het zijn gewoon kinderen. De meisjes willen zangeres worden, of modeontwerpster, de jongens basketballer of tuinman. Ze willen later allemaal een groot huis, en Alexander uit Liberia weet ook al waar dat huis moet staan: in Nieuwegein. Maar er zijn ook verschillen. De kinderen uit het asielzoekerscentrum willen vaker dokter worden, of tandarts, iets waarmee ze mensen kunnen helpen. En over later zeggen ze: ik hoop dat het dan vrede is, want dat is goed. De Nederlandse kinderen zeggen zoiets niet zo snel. Voor hen is vrede zo gewoon, dat ze er niet op hopen.

`Mijn wereld' is te zien in Loods 6, KNSM-laan 289, Amsterdam. Vanaf 2 april in het Gemeentearchief Amsterdam, daarna in scholen en asielzoekerscentra in de rest van het land. Het boek is uitgegeven door De Verbeelding en kost €15. Zie ook: www.vrolijkheid.nl