Grieks en Latijn

In het interview van Margot Dijkgraaf met Philippe Sollers (Cultureel Supplement, 5 maart) stuitte ik in de laatste kolom op een verontrustende zinsnede: ,,Hij vertelt zijn gehoor dan dat er in Europa nog mensen zijn die zich met Grieks en Latijn bezighouden – die zijn gek! Soms begrijpt men zijn ironie niet en moet hij uitleggen dat hij juist het tegenovergestelde wil zeggen.''

Als Sollers dat ironisch bedoelt, gaat hij een stapje te ver. In de Verenigde Staten zijn minstens evenveel van die `gekken' met Grieks en Latijn bezig en niet alleen op alle gerenommeerde universiteiten, maar ook op middelbare scholen. Bovendien zijn er elk jaar ongeveer vijftigduizend (!) Amerikanen die meedoen aan het National Latin Exam dan wel het National Mythology Exam (zie de website www.nle.aclclassics.org).

Verder is het aantal Amerikaanse publicaties op het gebied van klassieke talen en cultuur minstens zo groot als dat in Europa.

Wat mij zorgen baart is dat gereputeerde lieden als Philippe Sollers zogenaamd ironische opmerkingen maken over een belangrijk vakgebied en daarmee – hopelijk onbedoeld – beleidsmakers voorzien van materiaal om kwetsbare disciplines nog meer te laten lijden onder bezuinigingen dan wel bedreiging van opheffing dan tot op heden al gebeurt.

Mijn vak ligt al sinds Thorbecke onder vuur en is door de Mammoetwet en de Tweede Fase al tot een dusdanig minimum gereduceerd, dat er maar weinig voor nodig is om het volledig uit het VWO te schrappen. Muziek in de oren van de minister van Onderwijs!