Corus en de Russen

Het nemen van een belang van bijna 11 procent in een bedrijf, om vervolgens een bestuurszetel op te eisen teneinde de eigen belangen te bevorderen, is een tactiek die in Rusland zou kunnen werken, of misschien zelfs in Italië.

Maar in het Verenigd Koninkrijk hebben alle minderheidsaandeelhouders nu eenmaal gelijke rechten. Daarom moet Corus zich net zolang verzetten tegen de aanspraken van Russische oligarchen op een bestuurszetel, totdat zij hun bedoelingen met de Brits-Nederlandse staalproducent duidelijk maken.

Wat de oligarchen precies van Corus willen blijft enigszins een mysterie.

Het meest voor de hand liggende antwoord is dat om een commerciële regeling gaat. Hun leider, Alisher Usmanov, controleert een van Ruslands grootste ijzerertsmijnen. En de prijzen van die grondstof, die nodig is voor de productie van staal, rijzen de pan uit. De mogelijke afspraak ligt voor de hand: Corus zou dankzij een mijnbouwbedrijf uit Rusland aan een betrekkelijk goedkope bron van grondstoffen komen, terwijl de oligarchen er een grote klant bij krijgen.

Maar er is een complicatie. Het kamp van Usmanov, dat naar verluidt ongeveer 14 procent van Corus zou hebben verworven, heeft erop gezinspeeld meer Corus-aandelen te zullen kopen als niet aan zijn eisen wordt voldaan. Dat suggereert dat de Russische oligarchen controle over het bedrijf willen hebben, mogelijk om Corus met hun eigen bezittingen te fuseren.

Het zou voorbarig zijn om de Russen onmiddellijk de deur te wijzen. Met hun grote belangen in het ijzererts kunnen ze inderdaad een waardevolle bijdrage aan Corus leveren. Het is dus niet ondenkbaar dat zij een bestuurszetel moeten krijgen. Maar hoe kunnen de andere aandeelhouders er zeker van zijn dat de oligarchen hun positie niet zullen misbruiken om zichzelf te bevoordelen?

Tegen deze achtergrond moet Corus tegen de Russen zeggen dat ze open kaart moeten spelen. Als ze de volledige zeggenschap willen, moeten ze een bod uitbrengen. Als ze een commerciële regeling willen, moeten ze die eerst duidelijk uitwerken. Vervolgens moeten de aandeelhouders op basis daarvan beslissen of de oligarchen in ieders belang gehandeld hebben of uitsluitend in hun eigen belang. Dat zou moeten leiden tot een uiteindelijk oordeel over de vraag of ze werkelijk een bestuurszetel verdienen. Als het bestuur van Corus een andere koers wil varen, kunnen de aandeelhouders terecht de verdenking koesteren dat er iets wordt bekokstoofd.

Onder redactie van Hugo Dixon. Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com. Vertaling Menno Grootveld.