WHAM! BAM!

Stine Jensen stond deze week onverwachts oog in oog met George Michael. De popster ging er met haar pen vandoor.

Wat doen al die mensen met camera's hier? De nacht is gevallen en ik fiets langs het Amstel Hotel. Ik vraag het een wat oudere man met een gigantische telelens op zijn buik. ,,We wachten op George Michael'', fluistert hij op samenzweerderige toon. ,,Hij krijgt volgende week een Edison Oeuvre-prijs, maar hij is nu al in Amsterdam.'' Dan grijpen alle fotografen plotseling naar hun toestel. Klik, klik, klik! De koffers van George Michael! Het kan niet lang meer duren, of een wereldster komt naar buiten!

,,Waar zijn de fans?'' vraag ik hem. ,,Geen idee, je bent de enige, maar het zou wel leuk zijn voor de pers als jij straks als fan een handtekening haalt.'' Als fan? Ik heb als tiener geslowd op `Careless Whisper' en gehuild gehuild toen mijn verkering uitging bij `Last Christmas', maar de laatste vijftien jaar ben ik George toch een beetje uit het oog verloren. Zijn carrière zit inmiddels een beetje in een dip, las ik ergens.

,,Tuurlijk! Ik doe mee!'' hoor ik mezelf zeggen. Ik weet niet goed waarom, maar ik graai in mijn tas naar mijn mooiste Parker-pen, met mijn naam erin gegraveerd. ,,Wacht even'', zegt de fotograaf, ,,dan pak ik ook wat uit mijn auto.'' Buiten adem komt hij terug met het cd-boekje van Patience.

Dan gebeurt het. Binnen enkele seconden rijden twee zwarte limousines voor en zwaait de deur van het Amstel Hotel open. WHAM! BAM! ,,George, George'', hoor ik mezelf roepen, ,,can I get your autograph, please!'' Ik ren naar voren en geef hem mijn pen en het cd-boekje. ,,Just one'', glimlacht hij. Hij krabbelt wat en stapt zijn limo in. Weg is hij. Wat zag hij er goed uit! Zwart leren jack. Zwarte zijden blouse. Sexy oorbelletje. Stoppelbaard. I AM A MAN!

Plots ben ik omringd door camera's en fotografen. Iemand duwt een microfoon voor mijn mond: Wat ging er door je heen? Is dit de mooiste dag in je leven? ,,Ja, mijn geluk kan niet op'', hoor ik mezelf zeggen. Ga je de handtekening inlijsten? Of ga je hem verkopen. ,,Verkopen? Nooit! Ik vergroot hem uit en lijst hem in.'' Ik klem het cd-boekje hartstochtelijk tegen mijn borst. Even later, als de camera's weg zijn, sta ik wat beteuterd het boekje af aan een dolgelukkige fotograaf.

De volgende dag zie ik mezelf in De Telegraaf: `Vlak voor hij de limousine instapte, deelde hij aan de toegestroomde fans nog wat handtekeningen uit.' Mooie foto. Ik heb een rugzakje op en George is geconcentreerd bezig met de handtekening waar ik blij naar kijk. Later die avond, zie ik mezelf springend in beeld, bij SBS-6 Shownieuws. `Een vrouwelijke fan had de dag van haar leven.' ,,Thank you, George, thank you!'' hoor ik mezelf roepen. ,,Mooie man hoor!'' voeg ik er nog aan toe. Dan komt het. De camera zoomt in op het boekje. ,,Hij heeft mijn pen meegenomen, maar hij mag hem houden'', zeg ik met een gelukzalige glimlach.