Het beeld

Sinds enkele maanden is wijlen Wim Sonneveld een rage in Noorwegen. In het populaire satirische programma van de Noorse publieke zender NRK, Team Antonsen, presenteert Kristopher Schau het nummer Nederlandsk komiker, waarin hij met een strooien hoed op in per week wisselende, absurde poses steeds dezelfde, hier minder bekende conference van Sonneveld playbackt. In het fonetisch aangeleerde Nederlands, wel te verstaan, want dat is juist wat het Noorse publiek zo hilarisch vindt.

De altijd alerte redactie van RTL Boulevard had gisteren de Nederlandse televisiepremière van twee van die sketches. Schau chargeert nog eens de geaffecteerde uitspraak van Sonneveld, die uitlegt waarom op een menukaart kalfsborst minder aantrekkelijk klinkt dan buste de veau. Intussen prijken op internet verschillende Noorse vertalingen van de tekst, Noorse verwijzingen naar de website van Sonnevelds filmflop Op de Hollandse toer en Nederlandstalige recepten voor kalfsborst.

Het is voor ons moeilijk na te voelen wat Noren zo grappig vinden aan een conference die ze niet verstaan. Het zal de klank van de taal zijn, of de pedante toon van de voordracht. Ons cabaret kent de röteflöt-parodie, zoals de pastiche van Arjan Ederveen en Tosca Niterink in Kreatief met kurk op Ingmar Bergmans film Herfstsonate, die de draak steekt met noords lijden.

Misschien hebben Noren en Nederlanders ook meer gemeen dan beide volken lief is. In een voortreffelijke aflevering van Andere tijden (NPS/VPRO) waren opnieuw de (bewegende) beelden te zien die de Nederlandse fotografen Fred Hess en Norman van Swelm in 1979 maakten van de zeehondenjacht door een Noorse bemanning op het pakijs voor Newfoundland. Gruwelijk werd dat gevonden, en de Nederlandse Europarlementariër Hanja Maij-Weggen beloofde haar dochter Hester: ,,Daar gaat mammie wat aan doen!'' Sindsdien wordt het dragen van zeehondenbont in heel Europa als onfatsoenlijk beschouwd, behalve in het barbaarse Noorwegen, waar je zelfs walvisvlees in de supermarkt kunt kopen.

Maar Andere tijden onthulde ook dat de Nederlandse regering tot in de jaren vijftig een beloning van twee gulden vijftig uitloofde voor elke linkervlerk van een zeehond, een dier dat vissers schade berokkende. En archiefbeelden uit Bespied (VARA, 1964), waarin jagers zich op het Nederlandse wad als zeehonden gedragen. Sterker nog, de Groningse firma Van Daal en Meyer was de wereldmarktleider in zeehondenbont, met eigen vilcentra op de kusten van Canada en Alaska.

VARA laat meldde gisteren dat de Dierenbescherming was overspoeld met boze telefoontjes van kijkers naar Bobo's in the Bush (Yorin), waarin Bekende Nederlanders op survivaltocht in Borneo een zwijntje hadden doodgespiest. Althans: een promootje dat die gebeurtenis voor volgende week aankondigt. Ook hadden twee hongerige vrouwelijke bobo's erg lang gedaan over het doodmaken van een zelf gevangen vis. Zoals bekend vinden Nederlanders dat soort taferelen een beetje cru. Nouh, kalfsborst...liever buste de veau.