Zilver

De afstandskampioenschappen op de schaats zijn voorbij, maar ik wil nog even terug naar vorige week toen alles nog moest beginnen. In de krant van donderdag lees ik: `Buiten is de lente al begonnen, maar eenmaal binnen voelt de ijshal in Seoul aan als een vrieskist. De schaatsers klagen steen en been over de lage temperaturen in het Taenung-stadion dat pas vier jaar oud is maar oogt als een grauwe bouwval.'

Ik meende dat schaatsen een wintersport was.

Het ijs deugt ook al niet. Het is stroef als Saharazand.

En hoe staat het met de Koreaanse keuken? Jan Bos: `Ik heb geen flauw idee wat ik hier eet. Koreaans eten is een prutje dat nergens naar smaakt.'

Er staat niet bij of het prutje met stokjes gegeten wordt.

Bar oord, Seoul.

Een interview met Shani Davis levert zonniger teksten op: `Weet je wat ik cool vind? Dat je hier alleen maar Koreanen ziet. Waar ik vandaan kom zie je alleen maar zwarten, Aziaten, van alles. Maar hier zie je alleen Koreanen met gitzwart haar.'

Merk op dat waar Shani Davis vandaan komt geen blanke te zien is.

Shani Davis is dan ook opgegroeid in een `ruig' deel van Chicago.

Het kan niet anders dan dat ik vorig jaar het WK allround gemist heb. Anders had ik geweten dat er één zwarte schaatser bestond – Davis werd toen zestiende, lees ik nu. Pas dit jaar zag ik hem voor het eerst opereren in Hamar. Zilver, wablief, én zwart. Zwart verwacht je niet op een ijsbaan, laat staan op een podium. Ik geef toe dat ik enig leedvermaak koesterde jegens de bleke medemens. Ontegenzeglijk heeft dit te maken met de traumatiserende verhalen die me als kind verteld werden. `Onze witte paters' paaiden de negers in donker Afrika met kraaltjes en spiegeltjes. En ik beken vandaag: ook ik heb op de kleuterschool zilverpapier ingezameld voor `de zwartjes', al is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk wat die zwartjes met dat zilverpapier moesten aanvangen.

Een mop. De stamoudste zegt: `Ik dank alle kindertjes van Nederland voor de karrenvrachten zilverpapier die bij ons zijn binnengekomen. Het was heerlijk.'

Nog een mop. Missionaris zegt tegen stamhoofd: `Ik ben gekomen met de Grote Zilveren Vogel.' Stamhoofd antwoordt: `Waarom niet gewoon met een DC9 zoals al die anderen?'

Shani Davis nam wraak op de missionarissen met een zilveren medaille op een blanke ijsbaan in Hamar en met een gouden op de 1.500 m in Seoul.

Zijn ouders scheidden toen hij een baby was. Zijn moeder deed hem op rollerdancing, zijn vader wilde dat hij een normale opvoeding kreeg wat zoveel wilde zeggen als goede rapportcijfers halen en basketballer worden. Maar Davis wilde alleen maar hard gaan. Het werd schaatsen, een elitaire sport in Amerika. `Mijn moeder kocht schaatsen voor me van 500 dollar, maar zelf liep ze op versleten gympen.'

Zijn mascotte is een teddybeer, waarmee hij reist en slaapt. Gek genoeg heb ik Davis met nog geen woord horen reppen over de God van Amerika.