Wegverven van typefouten

Bette Nesmith Graham was eind jaren veertig een gescheiden, werkloze kunstenares met een zoon. Ze vond een baan als secretaresse bij een advocatenbureau in Dallas (Texas) en volgde een secretaresseopleiding. Vervolgens klom ze bij de Texas Bank en Trust op tot directiesecretaresse. Ze had echter problemen met de snelreagerende elektrische IBM-typmachine met lichte toetsaanslag en maakte veel typefouten: ,,Ik deed wat tempura-verf (op waterbasis) in een flesje, nam mijn penseel voor waterverf mee naar kantoor en corrigeerde daarmee de fouten.''

Een geniale vondst in een tijd zonder computers met correctietoetsen. Deze noodgreep luidde, zonder dat ze het besefte, het begin in van een wereldwijd succes.

Vijf jaar later, toen ze van baan veranderde, zei haar nieuwe baas: ,,Als je dat witte spul maar niet op mijn briefpapier gebruikt.'' Een andere secretaresse had haar echter zien corrigeren en vroeg een flesje. Nesmith schreef op het etiket `Mistake Out'. Ook andere secretaresses raakten enthousiast en in 1956 begon ze in de avonduren een bedrijfje vanuit huis. Meer dan tien jaar lang vulde ze flesjes, geholpen door zoon Michael, later gitarist van de wereldberoemd geworden band The Monkeys, en zijn vrienden. Ze patenteerde haar vondst, mengde de verf met een elektrische mixer, bouwde haar keuken om tot werkplaats en de flesjes werden in de garage afgevuld met behulp van plastic ketchup- en mosterdknijpflessen. Om de correctievloeistof te verbeteren ging ze naar de bibliotheek en vond een andere samenstelling. Bovendien bezocht ze een verffabriek: ,,Ik leerde van een man daar grondstoffen malen en verf mengen.'' Met de scheikundeleraar van haar zoon perfectioneerde ze de vloeistof, zodat deze beter dekkend en sneldrogend werd. Ze probeerde haar vondst te verkopen aan IBM, maar dit bedrijf was niet geïnteresseerd. Ondanks deze tegenvaller zette Nesmith door; eind 1957 verkocht ze honderd flesjes per maand onder de naam Liquid Paper. Na een publicatie in een landelijk vakblad steeg de verkoop tot duizenden flesjes per maand.

Opnieuw leidde `het noodlot' tot het uitgroeien van haar nevenactiviteit. Toen ze per ongeluk op haar werk `The Liquid Paper Company' onder een brief tikte, werd ze ontslagen. Gevolg: ze ging zich volledig richten op Liquid Paper. In 1968 kocht ze een bedrijfsgebouw en dat jaar verkocht ze een miljoen flesjes. In 1975 was dat gestegen tot 25 miljoen flesjes, verspreid over 31 landen. Er werkten inmiddels tweehonderd personeelsleden bij The Liquid Paper Company. Bette Nesmith bleef aan als bestuursvoorzitter. Ze overleed in 1980, een half jaar nadat ze haar bedrijf voor 47,5 miljoen dollar (plus royalty's voor elk verkocht flesje tot 2000) had verkocht aan Gillette.

Op de Europese markt werd de naam Tipp-Ex toonaangevend. Industrieel Otto W. Carls ontwikkelde eind jaren vijftig correctiepapier met deze naam. In 1965 introduceerde hij op de Duitse markt een vergelijkbare correctievloeistof als liquid paper, onder de naam Tipp-Ex.

Hoewel beide producten door het computertijdperk grotendeels overbodig zijn geworden, worden ze nog steeds toegepast op plekken waar de computer nog niet is doorgedrongen en bijvoorbeeld bij ontwerpbureaus. Daarnaast zijn inmiddels droge varianten op de markt verschenen: zoals een roller, die foutieve tekstregels met een wit filmlaagje afdekt.