Van Merwijk koning van de stroeve lach

Een stem door de luidsprekers kondigt ,,onverdund topamusement'' aan en vraagt onze aandacht voor ,,de koning van de lach''. Maar dat is natuurlijk ironie. Jeroen van Merwijk speelt weliswaar al ruim 12 jaar cabaret, maar hij is altijd een anti-artiest gebleven – stekelig, spitsvondig, vrij van behaagzucht en met een laconiek soort cynisme. De gezelligheid die hij in zijn nieuwe voorstelling zegt na te streven blijft dan ook goeddeels achterwege. Men heeft hem maar te nemen zoals hij is. Of zoals hij speelt. Want ook zijn betoogje over het verschil tussen de privé-persoon en de podiumartiest is niet voor een breed publiek.

Wel excelleert Van Merwijk weer in omgekeerde redeneringen en tot in het extreme doorgevoerde logica. Hij vraagt zich af waarom van de vluchtelingen alleen de schrijnende gevallen mogen blijven: ,,Waarom niet de leuke? We hebben zèlf toch al genoeg schrijnende gevallen?'' Hij zingt een puntgaaf liedje over de World Press Photo-jurering: ,,Dat bloed dat uit die oren spuit/ dat komt qua vlakverdeling niet goed uit.'' Soms heeft hij heel wat te beweren, en soms gaat het hem alleen maar om het komische effect, maar voortdurend schiet hij uit een onverwachte hoek. Ook met een paar mooie staaltjes light verse.

Mij begon het echter te vervelen, dat hij zich telkens tot de orde laat roepen door die quasi-leuke luidsprekerstem. En ook, dat zijn conferences vaak te stroef zijn om tot grote hoogte te stijgen. Van de vele ballonnetjes die hij oplaat, worden sommige te snel weer losgelaten en andere lopen nogal futloos leeg. Misschien doet de anti-artiest toch te veel zijn best om een gemiddeld cabaretier te worden.

Voorstelling: Ik ben blij dat ik mezelf niet ben, door Jeroen van Merwijk. Gezien: 10/3 Schouwburg, Gouda. Tournee t/m 8/5. Inl. 030-2313 416