Persstemmen

El País [...] De hoge opkomst is een van de sleutels in een stemming die veel jongeren die normaal thuisblijven, naar de stembus heeft gebracht en veel kiezers die de PSOE hadden verlaten, hebben teruggebracht naar deze partij. De verkiezingsdag was gelukkig volledig normaal, maar de dag ervoor was vol incidenten en polemieken. [...] De uitslag betekent een harde afstraffing van de politieke stijl waarvan José Maria Aznar de personificatie was en waaraan zijn opvolger Mariano Rajoy zich niet heeft weten te onttrekken. Het autonomiebeleid en het verbreken van de politieke dialoog met de nationalisten,het buitenlands beleid en, concreet, het besluit om Spanje te betrekken bij de oorlog in Irak, of het waterbeleid en het Nationale Waterplan, zijn hard gediskwalificeerd door de kiezers, op een verkiezingsdag die een resultaat heeft laten zien dat niemand vier dagen geleden voorzag. [...]

De burgers hebben de aanmatigende stijl van de PP, die van het misbruik van de media een van haar identiteitskenmerken heeft gemaakt, verworpen. Het is nu zaak de politieke en parlementaire dialoog en het respect voor de regels te herwinnen.

ABC

[...] De dag voor de verkiezingen eindigde met de afgrijselijkste vormen van manipulatie en sectarisme, waardoor de verkiezingsdag begon met het beeld van een democratische partij die de genocidale aanslag van 11-M wordt verweten.

De PSOE, legitieme winnaar van deze verkiezingen, moet eens rustig nadenken over de politieke kosten van dergelijke praktijken. [...] De vergelijking van programma's, het persoonlijke krediet van de kandidaten, de geloofwaardigheid van de partijen, alles is opzij gezet voor een emotionele stem waarmee de kiezer straf wilde uitdelen. [...]

El Mundo

[...] Het gebeurde heeft de regeringspartij benadeeld en ten gunste gewerkt van de oppositie. Dat is het tegenovergestelde van wat meestal gebeurt bij een grote aanslag, want de instinctieve reactie van de burger is hulp en bescherming te zoeken bij de macht, zeker wanneer die in handen is van een partij die de strijd tegen het terrorisme hoog in het vaandel heeft. Dit [...] heeft drie redenen.

Op de eerste plaats heeft het onhandige optreden van Aznar en (minister van Binnenlandse Zaken) Acebes, die halsoverkop de ETA de schuld gaven en harde taal gebruikten tegen wie dacht wat nog geen 24 uur later werkelijkheid begon te worden, de burgers doen twijfelen aan het oordeel van de regering. [...] Bewust of onbewust hebben velen deze episode beschouwd als een metafoor voor het verminderde oordeelsvermogen van Aznar [...] en voor de arrogantie waarvan veel van zijn daden zijn doordrenkt sinds hij aan het hoofd kwam te staan van een absolute meerderheid.

Op de tweede plaats heeft de groeiende waarschijnlijkheid dat Al-Qaeda er achter zat, nieuw voedsel gegeven aan alle kritiek, achterdocht en verdenkingen over de ernstige vergissing van Aznar om de schildknaap te spelen van Bush [...] terwijl de publieke opinie daar op een overweldigende manier tegen was. [...] In morele termen is het weerzinwekkend om de PP-regering op enige manier de schuld te geven van de viervoudige aanslag, het is duidelijk dat in politieke termen velen vinden dat het gebeurde straf in de stemhokjes rechtvaardigde.

De derde factor is de duidelijke rol van de media die vijandig staan tegenover de PP, in het sturen en openlijk manipuleren van de situatie afgelopen weekeinde. [...] Het lijkt erop dat zij (Aznar en zijn adviseurs), bedwelmd door de macht, dachten dat geen enkele mediagroep de balans van wat objectief gezien een goed beleid is, zou kunnen verstoren. Ze wilden niets weten van de mogelijkheid dat, in een periode van onzekerheid van enkele uren, radiozenders, tv-stations en kranten in een gecoördineerde actie hen zouden kunnen vernietigen. Tegenover hun intelligente vijanden een RTVE (de Spaanse staatszender) zetten die zo stom is een film tegen de ETA uit te zenden terwijl Al-Qaeda op het punt stond de aanslag op te eisen, betekende uiteindelijk olie op het vuur gooien. [...]

Le Figaro

[...] Drie dagen voor beslissende verkiezingen hebben de plaatsers van de bommen in één klap een samenleving gedestabiliseerd die met enige zorgeloosheid een tijdperk van welvaart meemaakte. Als het echt om Al-Qaeda gaat, die dan voor het eerst sinds 11 september 2001 het Westen zou hebben getroffen, dan hebben de islamitische netwerken bevestigd dat ze in staat zijn met geduchte precisie het moment en het doel te kiezen. [...]

Wat in Madrid is gebeurd, kan zich overal elders herhalen. In een Europa zonder binnengrenzen zou het absurd zijn te denken dat het kwaad beperkt is. De bommen van Madrid hebben ons laten zien hoe kwetsbaar we zijn en hoe onvoldoende onze kennis is van de terroristische netwerken. Niemand is veilig. Ieder land kan op de korrel worden genomen, en dan maakt het niet uit of het, zoals Spanje, heeft deelgenomen aan de oorlog in Irak, of dat het, zoals Frankrijk, het dragen van islamitische hoofddoekjes op scholen heeft verboden.

In het Spanje van nu is de democratie in gevaar. De reactie van de Spanjaarden, de soliditeit van hun politieke systeem tegenover de terroristische uitdaging, is een test voor de andere Europese landen. [...] Als Europa echt bestaat, moet het zich mobiliseren om Spanje te helpen zijn rust te hervinden en te voorkomen dat het opnieuw alleen tegenover de oude demonen van de verdeeldheid komt te staan.

truthout.com

[...] Toen de bommen afgingen in Spanje, betekende dit een beslissend moment voor dit land en de wereld. De angst en het afgrijzen hadden het Spaanse volk ertoe kunnen brengen om hun regering, en haar rol in de bespottelijke oorlog tegen het terrorisme, te steunen. Ze hadden zichzelf tot hysterie kunnen opwerken en achter hun leiders kunnen gaan staan die, tot nu toe, alles fout hebben gedaan. Maar dat deden ze niet. Integendeel, zij verwierpen, op een verpletterende manier, hun regering en haar oorlog [...].

Het bombardement vond donderdag plaats. Twee dagen later sloeg het Spaanse volk met de vuisten op de deuren van overheidsgebouwen, terwijl ze schreeuwden om informatie en de waarheid opeisten.[...]

Twee dagen. Meer had het Spaanse volk niet nodig om ongeduldig te worden en hun regering te dwingen de waarheid te vertellen. Toen ze het niet kregen, gooiden ze hun regering eruit. Amerika, een land dat inmiddels de duizendste dag nadert waarin de regering nog steeds niet de waarheid over 11 september heeft onthuld, zou deze les ter harte moeten nemen.