Lone Pigeon

Gordon Anderson was een van de oprichters van The Beta Band, het Britse gezelschap dat enkele jaren geleden de psychedelica uit de vroege jaren zeventig opgroef, deze aanlengde met de eerste elektronische avant-garde uit de vroege jaren tachtig, en met deze twee invloeden uiterst eigenzinnig aan de haal ging.

Een legendarische band leek geboren. Maar binnen twee albums bleek de legende bedolven onder concessies en ideeënarmoede. Begrijpelijk dus dat geestelijk vader Anderson al veel eerder maakte dat-ie weg kwam en een solocarrière begon onder de naam Lone Pigeon. Trouw aan de beginselen van The Beta Band, maar op zijn nieuwe album Schoozzzmmii al weer verder geëvalueerd, lijkt Gordon Anderson zich meer en meer op het liedjesschrijven toe te leggen.

En dat is precies waar de meeste neopsychedelica faalt. Anderson faalt niet. Integendeel. Zijn liedjes zijn wonderschoon, broos, en gevangen in bijna lieflijke arrangementen. Het verontrustende van deze muziek ligt eigenlijk enkel in de overtuigingskracht ervan. Dit album zegt bovendien per ongeluk wel heel duidelijk waar het op staat: experimenteren is leuk, de ontregeling der zinnen van de muzikant is vast boeiend voor een fan, maar eerst moet er gewoon een plaat zijn waar ook de argeloze luisteraar steil van achterover slaat. Nieuwe psychedelische zakelijkheid, die mij zeer goed bevalt.

Lone Pigeon, Schoozzzmmii; Frence Records/Konkurrent