We zouden zo graag ...

Wij Spanjaarden, zouden zo graag in een natie wonen waar we onze politici nooit met een zwarte stropdas hoeven zien.

Wij Spanjaarden, zouden zo graag in een natie wonen waar de koningin ons nooit haar menselijke, door verdriet getekende gezicht hoeft te tonen wanneer ze een weduwe troost of een weeskind omhelst.

Wij Spanjaarden zouden zo graag in een saai land wonen, waar verkiezingscampagnes eindigen zoals ze begonnen zijn, zonder dat een stelletje moordenaars het electoraat met bijna 200 personen reduceert.

Alle Spanjaarden die dit verlangen koesteren, zijn met hun hart dicht bij de inwoners van Madrid, die hun leven, hun bloed, hun tranen, hun angst, pijn en verdriet gaven voor Spanje.

Nooit was Madrid meer voelbaar in alle uithoeken van de kaart van Spanje. Meer dan ooit is Madrid nu het centrum van Spanje. Ons hart heeft alle afstanden op de kaart uitgewist. De bommen zijn geplaatst in regionale treinen van Madrid, zegt men. Maar alle regio's van Spanje zijn op dit moment Madrid, zijn de waarheid van Madrid, verdriet van Madrid, bloed van Madrid, schreeuw van Madrid.

We hebben allemaal vanuit het raam van ons huis de explosies gehoord, de angst en pijn gevoeld. En allemaal waren we in gedachten bij al die vrijwilligers die bloed kwamen geven op de Puerta del Sol of bij hen die in hun auto's de gewonden naar het ziekenhuis brachten. In één klap bevrijdde Madrid zich van alle schuld die ze vanuit de periferie toegeworpen pleegt te krijgen. En voelden we dat centralisme ook in pijn en verdriet bestaat, hoe de moordenaars heel Spanje als een blok achter Madrid kregen, golfbreker van de natie, nul kilometer van de dood.

Met die zwarte stropdas die we nooit meer hopen te zien bij onze regeringsleiders, markeerde premier Aznar deze zwarte dag: ,,11 maart 2004 staat bijgeschreven in de geschiedenis van de schanddaden.'' En 11-M is de M van Madrid. Zoals 2 maart 1808, door Goya vereeuwigd in zijn beroemde schilderijen `De Aanval van de Mammelukken' en `De Executie bij Moncloa'. 2-M schilderde Goya met de M van Madrid. Symbool voor het verzet van de Madrilenen tegen het leger van Napoleon. Gisteren beleefden we opnieuw een oktober van 1936, zagen we het beeld terug van dit Madrid dat zo krachtig weerstand weet te bieden aan de bombardementen van fascistische regimes, en dat in solidaire stilte de rol vervult die ze cyclisch door de geschiedenis van de schanddaden krijgt toegewezen.

Ik heb net het Madrid gezien uit de Aanval van de Mammelukken, uit de Executie bij Moncloa, het Madrid van kinderen gedood door Duitse bommen, ay, het Madrid dat standhoudt tegen de vijand. Want ik zag een Madrid dat zich schouder aan schouder verzet tegen deze schandalige, laag-bij-de-grondse actie. Vrienden van Madrid, schenk ons de eer om ons vandaag ook Madrilenen te voelen en ons allen te verenigen tegen deze weerzinwekkende schanddaad.

Schrijver en columnist van het dagblad El Mundo.