Waar blijft de retro-clip?

Misschien is het gehoorsbedrog, maar het heeft er veel van weg dat in het begin van de 21ste-eeuw de geschiedenis van de popmuziek grondiger wordt geplunderd dan ooit. Het gemakzuchtigst hierin zijn de house-muzikanten. Die doen meestal niet meer dan een bekend oud nummer kiezen, `Somebody To Love' van Jefferson Airplane bijvoorbeeld, en laten dit vervolgens op een vette house-beat zingen door een vrouw met een matige stem en mooie borsten. Hiphoppers doen het meestal iets subtieler, maar de huidige hit van Outkast, `I Like The Way You Move', klinkt als een nummer dat Marvin Gaye in 1983 had vergeten op zijn zwanenzang `Midnight Love' te zetten.

Ook in andere genres leeft het verleden als nooit tevoren. De Britse groep The Darkness werd vorig jaar wereldwijd populair met hardrock die rechtstreeks uit de jaren zeventig lijkt te stammen. Franz Ferdinand, de nieuwste lieveling van de muziekkritiek, bracht onlangs een cd uit die klinkt alsof hij is gemaakt door een van die vele klungelige gitaargroepen uit de eerste helft van de jaren tachtig. No Doubt heeft nu een hit met een getrouwe cover van `It's My Life' van Talk Talk, ook al een groep uit de jaren tachtig. Hetzelfde geldt voor Chicks On Speed, die, met minimale wijzigingen, `Wordy Rappinghood' van de Tom Tom Club uit 1981 nog eens opnamen.

Het merkwaardige is dat de huidige retro-popmuziek niet vergezeld gaat van retro-videoclips. Ook al heeft ook de videoclip een minstens dertigjarige geschiedenis, een cover van een oud nummer wordt nooit begeleid door een cover van een videoclip. Zelfs citaten uit oude videoclips zijn zeldzaam in clips.

Zo is ook bijna alles aan het nummer `Comfortably Numb' van Scissors Sisters retro, maar gaan de oude, vertrouwde klanken vergezeld van een originele clip. Het retro-karakter van `Comfortably Numb' begint al met het nummer zelf: het is een oud liedje van Pink Floyd. De elektronische versie die Scissors Sisters er van hebben gemaakt, doet denken aan de muziek van een of andere synthesizergroep uit, alweer, de jaren tachtig. De hoge stemmetjes van de Sisters – overigens vier mannen en een vrouw – lijken sprekend op de castratenzang waarmee The Bee Gees vroeger hits haalden. Verder is in het nummer de kreet `Relax' verwerkt, die je, net als in het liedje van Frankie Goes To Hollywood (ook al uit de jaren tachtig) automatisch `don't do it, when you wanna come' doet neuriën.

In de bijbehorende clip zingen de groepsleden hun retro-lied in en onder water. Ze doen dit temidden van kwallen en andere zeeweekdieren, die ten slotte een kaleidoskopisch patroon vormen in het water. Maar hoe drakerig en kitscherig ook, de beelden van Comfortably Numb zijn beslist nieuw en nooit vertoond.