Tariq Ramadan (1)

Het lijkt mij dat zowel de islamitische als de westerse wereld blij mag zijn met mensen zoals de Zwitserse islamoloog Tariq Ramadan (Z 6 maart), wiens overtuigingskracht doet denken aan de betekenis van zijn achternaam, namelijk brandend zand. De ramadan is bedoeld als een periode van vreugde en vrome gedachten, waarin gevast wordt – niet als een vorm van boetedoening, maar om zelfbeheersing te betrachten en zorg te besteden aan anderen. Het is belangrijk om juist tijdens die periode niet oneerlijk te zijn, geen beloften te breken en niet te roddelen.

Is dat niet precies wat uit zijn woorden spreekt? Hij stelt zich terecht diplomatiek op om zich niet te vervreemden van zijn achterban, want hij kan een intermediair zijn tussen de verschillende werelden en houdt daar rekening mee.