Kaizers Orchestra

Het lijkt eeuwig feest in de potten- en ketelmuziek van Kaizers Orchestra, maar albumtitels die zich laten vertalen als `hoempa tot de dood' en `eeuwige pijn' doen gruwelijker gemoedstoestanden vermoeden. Ook in de muziek zit een dubbele bodem, alsof jolijt en rouw, pijn en feest elkaar naadloos afwisselen of zich tegelijkertijd voordoen. Op Evig pint, de tweede cd van deze Noorse band, wordt weer gedanst op de rand van de vulkaan. Wie harmoniums, olievaten en een zekere Oost-Europese weemoed benut zal tot in lengte van dagen vergeleken worden met Tom Waits, maar de band omzeilt die parallel mooi door een energieke aanpak, alsof die olievaten nog tijdens de opnamesessie tot schroot gebeukt dienen te worden. Met een enkel teer strijkersarrangement worden dan weer intiemere sferen aangesproken. Het is dat de vooruitgang ten opzichte van voorganger Ompa til du dør miniem lijkt, maar verder is Kaizers Orchestra een mooi voorbeeld van Europese pop met behoud van identiteit.

Kaizers Orchestra Evig Pint (Farmen, distr. Bertus)